
احساس تنها بودن یه احساس درونی است و به موقعیت افراد بستگی نداره.
نقطه عطف های زندگی انسان مثل تولد دوباره هستند
رنج عبور از دنیایی به دنیایی دیگر.
اولین نقطه عطف ما یعنی تولد ما
چیزی از آن به خاطر نمی آوریم ولی مطمئن هستم که درد و احساس آن در وجود ما هست و همیشه خواهد بود.
در طول زندگی اتفاق های کوچک و بزرگ زیادی ما راناامید وخوشحال می کنند
. گاهی از بودن در جمع احساس رضایت داریم و گاهی از جمع گریزان.
ولی اگر همه ما عمیقا به زندگی خود فکر کنیم واقعا تنها هستیم و تنهایی باید بار همه چیز را به دو بکشیم.
آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعه شانس به نام من دیوانه زدند
تولد و مرگ و خیلی اتفاق های زندگی دست ما نیست و حق انتخاب نداریم.
ما باید به تنهایی درد تولد، زندگی و مرگ را بکشیم
حتی نزدیک ترین آدمای زندگی ما نمی توانند کمکمان کنند.
حتی مادر ما
ما عمیقا از اینکه از مادر خود جدا شدیم احساس درد و تنهایی می کنیم ولی در روند زندگی این حس کمرنگ می شود و ما عادی شدن را تجربه می کنیم.
ولی همه ما بارها تجربه کردیم که در شرایط سخت زندگی خود دلمان شدیدأ به وجود مادرمان نیاز دارد و احساس می کنیم با وجود او می توانیم این درد و رنج را تحمل کنیم و احساس آرامش می کنیم چون این حس امنیت و آرامش را نه ماه با وجود مادر خود تجربه کردیم و در وجود ما نهادینه شده. ما همیشه در سختی ها و رنج ها بیشتر به اصل و به وجود خود فکر می کنیم و گذشته خود را بیشتر زیر و رو می کنیم.
دلمان یه نقطه اتصال می خواهد یک طنابی که شدیدا به آن چنگ بزنیم.
ما ذاتا خدا جو هستیم و وقتی عمیقا خدا را بشناسیم احساس تنهایی نمی کنیم. ولی خیلی از ما چنان سرگرم زندگی مادی هستیم که فراموش می کنیم خالق ما کیه و چرا ما را آفرید.
بیشتر به چیزهایی که می بینیم و می شنویم توجه می کنیم و راهی برای شناخت بهتر خالق خود به ذهنمان باز نکردیم.
هر کدام از ما تصور خاصی از خالق خود داریم و خدای ذهن خود را دور می پنداریم در حالی که از رگ گردن به ما نزدیک تر است.
تنها کسی که اینقد به ما نزدیک است و ما فرسنگ ها دوریم
در تنهایی و سرگردانی در دنیای خویش پیش میرویم و آخر راه را مرگ می پنداریم.
ما باید عمیقا تنها بودن خود را درک کنیم تا درک بهتری از خالق خود داشته باشیم اوست که از رگ گردن به ما نزدیک تر است
پس تنهایی که حس می کنیم، نتیجه فراموشی خالق خود است اگه او را بشناسیم و در او فنا شویم
نیازی به درمان تنهایی خویش در بیرون از وجود خود نداریم