امید

برای ادا مه راه.
انسان
جسم و روح
درد و رنج
دنیا..... چیزی جز درد و رنج نیست
من از این درد لذت می برم حس کسی رو دارم
که بعد از یه تشنگی و خستگی طولانی یه جرعه آب می نوشد.
یا همون کودک شادی است که موهای خود را در باد پریشان می کند و کنار بیشه زاری با خوشحالی می دود
یا مادری است که فرزند خود را محکم در آغوش می گیرد
زندگی چیزی نیست جز همین حس های کوچک قشنگ
که ما آنها رو به بهانه آمدن روزهای خوب نادیده می گیریم
به راستی انسان ناسپاس است
بلند پروازم مثل بچه عقابی که تازه پرواز. رو یاد گرفته و شوق پرواز آن را به هر سمتی می‌برد
پرم از آرزو امید هدف
گاهی با اشنیاق پیش میرم گاهی
مانعی راهم را سد می کند
اگه نتوانم بروم
در درونم طوفان به. پا می کنم آن راه رو هزاران بار در ذهنم می پیمایم به مقصد میرسم دردش رو حس می کنم رنجش را به جان میخرم
کاش دنیا پر. از سد نبود
البته سدراه هست که باعث می‌شود لذت رسیدن شیرین شود
زمان
زمان
زمان
منتظر من نیست
گاهی دلم می‌خواهد سرش داد بزنم کمی اهسته
مگر نمی بینی
این عمر گران قیمت است که می‌رود به امید روزهای خوب

گاهی باید خود را به بی خیالی بزنی و دوباره ادامه بدهی
شاید نشود گذشته را عوض کرد
من هیچ وقت نمی توانم گذشته ام را عوض کنم
لباس ها کفش ها اسباب بازی ها و.. که من در کودکی دوست داشتم الان اصلا من را خوشحال نمی کنند
حمایت هایی که در دوران نوجوانی نیاز داشتم الان نیازی ندارم
ابراز همدردی و ابراز خوشحالی هایی که در زمان غم و شادی گذشته نیاز داشتم الان چیزی را برایم عوض نمی کنند.
همه اینها می شود حسرت و غم برای من
ولی از یه جایی به بعد همه اینها دیگر مهم نیستن شاید بعضی ها این را به افسردگی تعبیر کنند ولی من این را به پذیرفتن یا عادی شدن تعبیر می کنم
ولی عادی شدن به همراه رنج
یعنی آنقدر در ذهنت از آن قضیه رنج می کشی که دیگر خسته می شوی و ترجیح می دهی این نداشتن ها و حسرت ها جزئی از وجودت شوند زخم هایی برای ادامه

برای جنگیدن

برای رسیدن

و برای رساندن