ویرگول
ورودثبت نام
Tara
Taraعاشق هیجان و رقص کلماتم. انگار که منن
Tara
Tara
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

هر روز هر شب

بوی بهار نارنج بینمو پر کرده!

حاج خانم مرادی میگه: دیگه وقتشه! عاصف, پسر خلیل, اهو رو میخواد! کی بهتر از اهو؟! هزار ماشالا از هر انگشتش یه هنر میباره. دختر به این خانمی و نجیبی اصلا نوبری برا خودش! من نمیدونم چرا تو مثل اهو نیستی؟! همش سر به هوایی! دختر جون به خودت بیا!....

همینجوری دارم نگاش میکنم, نگاه خیرمم رو از چشماش بر میدارمو به به بخار چایی میدوزم. بازم بوی بهار نارنج!

اهو خواهرمه! یه یکی دوسالی هست تهرون اومدیم. عادت نکردیم ولی میگذرونیم. توی یه خونه ی حیاط دار با همسایه های دیوار به دیوار زندگی میکنیم. اهو خیاطی میکنه. صبح ها، ساعت 7 بیدار میشه و از این سر شهر به اون سر شهر میره تا نکنه یه وقت دیر برسه, صابکارش، سرش بلوا به پا کنه! دختر خجالتی و ارومی پیش دیگرون.

منم که ... تف سربالای همه جام. <<این طوری نکن! اونطوری بکن!>><<یذره مثل خانما رفتار کن!>>

رشتم مهندسی مکانیک بود. بچه درسخونی بودم برا خودم. انتقالی گرفتم اومدم تهرون. به خاطر این که اقامو مامانمم از دست دادم. اهورم با خودم اوردم. دانشگاه ماهیانه یه مقدار پولی رو بهم میده. با اون خرج زندیگیمونو درمیاریم. اهو به مامانم خدابیامرز کشیده. هنرمندی برا خودش. اونوقت من... توی یه خط تولید کار میکنم. اصلا همه میگن تو باس پسر میشدی.

حاج خانم مرادی هنوز حرف میزنه. میپرم وسط حرفش: شوکت خانم! حرف شما برامون متینه. ولی... عاصف بدرد خواهر من نمیخوره. اصلا بهم دیگه نمیخورن.

حاج خانم با غیظ نگام میکنه: واه واه! پسر به این خوبی. دستش تو جیب خودکشه. کارو کاسبیشم که به راهه. خانواده ی شریفو محترمی هم داره. دیگه تو چی میخوای اخه؟؟!

اخمام خود به خود تو هم فرو میرن. وقتی یذره نمیتونن باهات موافق باشن اون روشون مشخص میشه.

میگم: اقا عاصف میتونن مرد خوبی برای دیگران باشن، اما خانواده ی من نیازی به اقا عاصف شما نداره.!!

اخرین قلپ از چایی بهار نارنجم رو میخورمو بلند میشم. زیر لبی میشنوم که میگه: خیلیم شما خانواده دارین.

محلی نمیدمو میرم اتاق روبه رویی که خونمون باشه. اهو رو میبینم که به ضرب بلند میشه میپره رو کلم!

نگاهی بهش میندازمو شالم رو از سرم برمیدارم.

طاقت نمیاره و میگه: چیشد؟ جوابمون کردن؟

خسته نگاهش میکنم: نه! با تک خنده ای ادامه میدم: احتمالا بکنن.

متعجب نگاهم میکنه که ادامه میدم: خواستگار برات پیدا شده، عاصف.

کم کم از بهت در میاد و اخماش تو هم گره میخورن: این پسره ا جونش سیر شده نه؟! من بمیرمم زن اون یالقوز نمیشم....

با تعجب به الفازی که به عاصف میداد گوش میدادم، درنهایت زیر خنده میزنم: حالا فردا عروسیت که نی!

با خجالت میگه: ببخشید,حالا تو چی گفتی؟ ابجی! قبول که نکردی؟

با شوخی میگم: مغز خر که نخوردم پسر مردمو بدبخت کنم. فعلا ور دل من هستی.

یه مشت به بازوم میزنه. از جا بلند میشه تا ترمه ای که داشت میدوخت رو کامل کنه.

میگم: اهو، من میرم پیش یاسر.

لبخندی میزنه و سر تکون میده. بسته ی دستمال کاغذی رو به سمتش پرت میکنم: کوفت!

یاسر همکارمه! پسر خوبیه. شیطونه. روح محل کارمه اصلا. از اوناست که قضاوتت نمیکنه. از اوناست که تو مشکلات کمک حالته. همیشه هست. دوستیم باهم. عین خواهر برادراییم. نه از اون داداشیمو اینا که پس فردا کارشون به رل زدنو اینا میرسه. رفاقتمون خیلی پاکه.

حداقل تو زندگیم یه رفیق دارم که بدون هیچ چشم داشتی، برای خودت هر کاری میکنه.

از این رفیقا برا همه ارزو میکنم.

هر روز هرشب



روایتگرباشداستان
۲
۰
Tara
Tara
عاشق هیجان و رقص کلماتم. انگار که منن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید