سلام. من باز هم بدقولی کردم. تاریخ میگه 3 ماهه مطلبی ننوشتم و من شرکمنده ی خودم هستم که باز هم به وعده هام عمل نکردم.
این چند روز درگیر مسئله ی مهم و تاثیرگذار روی آینده شدم و به خاطرش به خدا و ائمه متوسل شدم بسیار!!
حقیقتا اشتباه بزرگی کردم و فقط خدا میتونه نجاتم بده. بهش تکیه کردم.. امید بستم و عاجزانه التماس میکنم پشتم رو خالی نکنه. قول هایی دادم که به هیچ وجه حق ندارم اون ها رو زیر پا بذارم.. و با تقریب 99.99 درصد به صورت حداقلی باید بهشون عمل کنم. امیدوارم اینبار هم بهم رحم کنه و خواسته ی من رو برآورده کنه.
یک سال و یک ماه پیش من به دیدن کسی رفتم که اشتباه بود و قبل از رفتن گفتم: "خدایا من میدونم دارم غلط میکنم.. ولی تو مواظبم باش."
اون روز من بدترین وجهه ای که میشد از خودم نشون بدم رو داشتم (کاملا غیرارادی) و گفتگوی بسیار مزخرفی بود جوری که اون شخص از من ناامید شد و دیگه توییت هام رو لایک نکرد.. حتی آخرین پیام تلگرامم رو هم سین کرد و وسط چت محو شد!!
تا همین چند روز پیش ناراحت بودم و میگفتم کاش فرصت دیگه ای برای ملاقات با اون شخص پیش میومد تا نشون بدم من واقعی چطوریه و اون روز خودم نبودم!! یه ترنج شوکه و مضطرب بود!! تا اینکه بالاخره دو زاریم افتاد که اوی!! شاید این همون اتفاقیه که باید میفتاد! شاید این همون مراقبتی بوده که خدا ازت کرده! تو از کجا میدونی ادامه ی گفتگو با این شخص که بعدتر متوجه شدم بسیار خودشیفته و نارسیست و تا حدودی فاقد ادبه به کجا میرسید؟! آیا نباید شاکر باشم که مورد پسند واقع نشدم و ترجیح داد ارتباطش رو باهام قطع کنه؟؟
فلذا دیگه ناراحت نیستم.. بعد از یکسال و اندی دیگه واسم مهم نیست و آرزو نمیکنم فرصت دوباره ای برای ملاقاتش پیش بیاد.
این شش ماه من از هوش رفته بودم و حالا به خاطر قولی که به خدا دادم باید بیدار بشم... باید به خودم بیام و نهایت تلاشم رو کنم.. خدایا من واقعا واقعا واقعا سر حرفم هستم پس لطفا لطفا لطفا این بار هم باهام راه بیا و معجزه کن. التماس میکنم معجزه کن.
ترم جدیدم شروع شده و باید تغییر کنم. امیدوارم با خبرهای خوبی برگردم.. من به خدا تکیه کردم و به عزیزترین ها قسم خوردم.. ناامید برنمیگردم.
