سلام.
این سلام رو از ترنجی میشنوید که حالش نسبت به قبل خیلی بهتره. به خاطرش خدا رو شکر میکنه و سعی داره مشکلاتش رو ریشه‌ای بشناسه. این ترنج به روانپزشک و روانشناس مراجعه میکنه، قرص‌هاش رو مرتب میخوره و سعی داره از تصمیم‌های یهویی برای زندگیش جلوگیری کنه.
تا همین ۳ ماه قبل، من مثل یه ربات فکرکننده به خودکشی بودم. از هیچ تلاشی برای زندگی نکردن دریغ نمیکردم. روزها به بطالت و درس نخوندن میگذشت و من هر روز بیشتر از روز قبل از خودم متنفر و بیزار بودم. عذاب وجدان و احساس فشار بیشتر از نیروی جاذبه من رو می‌بلعید و به معنای واقعی کلمه، من مجنون بودم..
حالا اما به لطف قرص و داروها و ردیف شدن سطح عناصر بدنم حال بهتری دارم. آرزوهای خوابیده در گور بیدار شدند و من اسیر یه سردرگمی بودم. با کمک روانشناسم یه کتاب رو پیش میبرم و سعی دارم خودم رو پیدا کنم. خودم رو بشناسم و ارزش‌هام رو بفهمم. به یاد بیارم این آدمی که در منتهی من زندگی میکنه و دقیقا چی از زندگی میخواد؟ دوست داره کجای دنیا بایسته؟ و خیلی چیزهای دیگه.. من هنوز کاملا خوشحال نیستم ولی حداقل به خودکشی هم فکر نمیکنم.
قبل‌تر.. اوایل شروع داروها وقتی آخر شب یادم میفتاد عه! دختر تو امروز به خودکشی فکر نکردی خوشحال میشدم... و حالا خوشحال‌ترم که به زندگی فکر میکنم. واسش نقشه و برنامه میریزم و فکر میکنم شاید ارزش داشته باشه..
این روزها میتونم درس بخونم. این بهترین اتفاقه. زیاد مشتاق درس خوندن شدم.. دانایی واسم اهمیت داره و از بی‌سوادی خودم رنج میبرم.
دوست دارم روزهای جوانیم رو به خوبی و خوشی بگذرونم. از بیمارستان و بخش لذت ببرم و احساس زندگی کنم... نمیتونید تصور کنید به خوندن هر جزوه، از اینکه میتونم درس بخونم چه قدر دچار شعف میشم و به روزهای بهتر فکر میکنم.
دنیا جای قشنگی نیست ولی بیاید در حد توان خوب زندگی کنیم.
خدایا! بابت همه‌چیز ازت سپاسگزارم. من ازت میترسم.. خیلی زیاد میترسم. لطفا با من خیلی زیاد مهربون باش.. لطفا خودت کاری کن که بهت اعتماد کن و به جای هراس، احساس امنیت بهم بده. من گاهی دوستت دارم و به خاطر همه چیز ازت ممنونم ولی بازم میترسم نظرت عوض بشه یا نقشه‌های تلخی واسم داشته باشی... خودت میدونی که دست خودم نیست... پس لطفا هوامو خیلی خیلی خیلی زیاد داشته باش.. و تلاش کن پناه امن من باشی.
