سلام!
این نوشته از یک هوس شبانه نشات گرفت
برای نوشتن چیزی که نه جایی در توییتر داشت و نه هیچ گوشی برای شنیدن. البته که حالا، پس از فقط چند دقیقه یادم نیست چی بود!!
این روزها یه کم سخت میگذره. من در حال ترک اعتیاد به سریالهای کشندهی کرهای هستم.. فیلمهایی هرچند بیمحتوا ولی درگیرکنندهی ذهن و احساس. دیروز پوشهی فیلمها را شیفت+دیلیت کردم و الان کمی بیش از ۲۴ ساعت است که پاکم! علت اصلی این "به خود آمدن"!! درگیری شدید فکری برای شخصیتهایی بود که احتمال وجود واقعی آنها حدود ۰ درصد است.. اتفاقاتی تخیلی.. مثلثهای عشقی آزاردهنده که فکر میکنم این روزها یک عاشق هم وجود ندارد! چه برسه به دوتا!! این توهم که علاقه هیچوقت از بین نمیرود و احساس تو سالها به یک نفر وفادار میماند! زرشک!!!
این غیرممکن، این خلاف جریان زندگی، این تئوری توهمی که فیلمهای کرهای اون رو به تصویر میکشونن قاتل این روزهای ذهن منه. قسمت احساساتی مغزم رو مدام تحریک میکنه و بیشتر از قبل احساس تنهایی و بیعشقی میکنم... یک اتفاق سمّی!! که امیدوارم با گذشت زمان برطرف بشه.
و اما یکی از علل اصلی این اعتیاد فرار از "فکر کردن" به واقعیتها و دغدغههای اساسی زندگی بود.. فرار از چارهاندیشی برای امتحان فردا! فرار از حقیقت بیسوادی! فرار از این زندگی گاها تلخ مثل زهرمار!
و اما بیسوادی!!
بلای نکبت و خانمانسوزی که گریبانم رو گرفته و تا آخر عمر رها نمیکنه. من تلاش نمیکنم. یعنی بلد نیستم.. راه و رسمش رو مدتهاست فراموش کردم. نمیدونم چطور درس بخونم که تکتک سلولهای مغزم اون رو به خاطر بسپارن و فراموش نکنم.. چطور این حواسِ به هزارجا پرت رو متمرکز کنم و بفهمم این خطها چه معنی میدن... برای رشتهی من، این توانایی ضروریترینه.. و خب خاک بر سر من!
و اما سومین مطلب!
خود درگیری برای چیزهایی که میخواهم. من دوست دارم آدم خوبی باشم. خدا را شدیدا قبول دارم هرچند گاهی از دستوراتش فراریام. اما علاقههای دیگری هم در من وجود دارن.. مثلا تجربهی رفتن به یه کلاب! شنیدن آهنگهای با بیس بالا و تجربهی حس رهایی آدمهایی که اونجا مست بالا و پایین میپرن.. من شیفتهی سفر به کشورهای خارجیام.. به هر کجا! دوست دارم دنیا رو ببینم و گرفتار این قفس نباشم ولی پول ندارم! حتی پول کافی برای خرید کتابهای گرونقیمت رشتهم رو هم ندارم! دوست دارم توی این سن سبک زندگی دیگهای داشتم.. هرجایی بودم غیر از این کشور! امید داشتم و تلاش میکردم.. نه اینطور ناامید و خسته و فرسوده به انتخابم نگاه کنم و افسوس بخورم که راهی برای فرار نیست.. به این فکر کنم که با ازدواج ممکنه برای همیشه اینجا ماندگار بشم.. و من متنفرم از پابند شدن..
از پدر و مادرم شاکیام اما گناهی به گردنشون نیست.. اونها هم تحت تربیت و محیطی بودن که اینطور شدن..
متاسفانه دردهام یادم اومد و دیگه حسی برای نوشتن ندارم.. شاید وقتی دیگر.