سلام
اول فکر کردم جایی برای نوشتن این حرفها ندارم. فردا امتحان دارم و بخش زیادیش رو نخوندم.. خب چارهای نیست. به هر صورت باید این حرفها رو جایی مینوشتم که احتمال خونده شدنشون وجود داشته باشه.
ن آدمیه که من از خیلی سال قبل میشناسم. تقریبا ۱۳ یا ۱۴ سال. ما توی درس رقیب بودیم بعدتر هم مدرسهای شدیم و بعدترتر دوست. و بعدترترتر رسیدیم به این نقطه. آشناهای قدیمی. جدا شدن از مدرسه روی رابطهی ما خیلی تاثیر گذاشت. ما اکثر اشتراکاتمون رو از دست دادیم و توی محیط مختلفی به رشدمون ادامه دادیم. اون روند زندگیش خیلی بازتر و توی فضای مهندسی پیش رفت و من طور دیگهای. بعد من دچار افسردگی شدم یا بهتر بگم تشدید افسردگی و رابطهم رو با اکثر آدمها قطع کردم.
ن الان توی یه دانشگاه خیلی معتبر خارج از کشور ادامه تحصیل میده و من اینجا برای دو خط درس خوندن به خودم فشار میارم و البته که موفق نیستم. روزهای خستهکننده و ناراحتکنندهای رو پشت سر میذارم و از سالها قبل هیچ پیشرفتی نداشتم. به موقعیت و جایی که ن هست حسادت میکنم و واقعا ناراحتم. با این تفاوت یه چیزی هست که هنوز تهه دلم نمیذاره ۱۰۰ درصد ناامید باشم (نهایتا ۹۹.۹ درصد) و اون ایدئولوژی نداشتن ن بود. البته این یه دلخوشی الکیه چون ۱۸ سالگی ما هیچی نمیفهمیدیم و من که خیر سرم آرمان داشتم الان تهه چاهم. پس این یه دلخوشی الکیه. چون من از شرایط الان ن خبر ندارم. شاید تونسته به کار و درسش علاقه پیدا کنه. خوشبختانه زندگی عشقیش اوکیه و من توی این فقره هم گند زدم. چرا گند زدم؟ چون هیچ کاری نکردم و در سینگلترین حالت ممکن به سر میبرم.
این یک استفراغ فکری بود. من جملاتی رو که توی ذهنم بود روی کیبورد بالا آوردم و حالا احساس راحتی بیشتری دارم. نمیدونم دوست دارم این مطلب رو خونده باشید یا نه ولی اگر خوندید حتی با گذاشتن یک نقطه کامنت بذارید تا متوجه بشم.
برای امتحان فردام دعا کنید لطفا.
درود بر شما.