- ماجرا از شش سال پیش شروع شد و یک نوشته در فیس‌بوک. شبی که خیلی خسته و دربه‌در بودم و احساس می‌کردم زیر آواری هستم که بیرون آمدن از آن امکان ندارد، این متن را در فیس‌بوک نوشتم و دو روز بعد ایمیلی دریافت کردم که نوشته بود: «اینجا بنویس، شرایطی که خواستی برقرار است. کم و بیش»
- دو روز بعد تصمیم گرفتم و برای غریبه‌ای که نمی‌دانستم کیست شروع کردم به نوشتن. نمی‌دانستم مرد است یا زن؟ نمی‌دانستم من را می‌شناسد یا نه یا چقدر می‌شناسد. حدود سه سال نوشتم و اغلب جوابم این بود: «read» بیشتر هم نمی‌خواستم انگار. گاهی هم سوال و جواب کوتاهی یا توصیه مختصری
- مثلا یک بار که گلایه کرده بودم جواب گرفتم: «دست کم جایی هست که هر وقتی خواستی می‌تونی چیزهایی بنویسی. همه چنین امکانی رو ندارن» یا یک بار دیگر «بنویس» یا «صدای بارانی که نوشتی تا اینجا می‌آمد» همینقدر کوتاه و همینقدر دل‌نشین. یکی دوباری هم دعواهای مختصری مثل اینکه «منصفانه نیست»
- تا اینکه من زیرِ میزِ بازی زدم. گفتم که «گاهی احساس می‌کنم که نمی‌خوانی» یا «من سودای مخاطب داشتم که نوشتم وگرنه برای خودم حرف می‌زدم» و بعد خواستم که بشناسمش. کسی که سه سال در بدترین حالم برایش نوشته بودم و خوانده بود، ایمیل‌ها رد و بدل شد و قرار شد که اگر مصر هستم خبر بدهم
- و تیرِ زهرآگینِ آخر اینکه «کاش به تو اعتماد داشتم» و تمام. روز بعد که خواستم بنویسم و دلی به دست بیاورم دیگر از آن آدرس ایمیل خبری نبود. ایمیل‌هایم تمام روزهای بعد برگشت خورد. تا ماه‌ها به آن آدرس ایمیل فرستادم و جواب گرفتم:
Delivery to the following recipient failed permanently
- خودم را به در و دیوار زدم. در فیس‌بوک استتوس پابلیک نوشتم. معذرت‌خواهی کردم. ناگهان احساس کردم عمیق‌ترین رابطه‌ام را از دست داده‌ام. عجیب‌ترین از دست دادن عمرم را تجربه کردم، از دست دادن کسی که نمی‌دانستم کیست حتی؟حاضر بودم هرکاری بکنم تا فقط فرصت یک معذرت‌خواهی داشته باشم
- و حسرتی که تا امروز باقی است. به همه آمدن-رفتن‌های زندگی عادت کردم، حسرتِ این یکی هنوز در دلم باقی است. دلم نمی‌خواهد که بشناسمش، دلم می‌خواهد همان آدرس ایمیل باشد و یک «read» که پایین ایمیل‌های بلندبالا و هیجانی‌ام می‌نوشت، دلم می‌خواهد مرا بخشیده باشد
- چرا زیر میز بازی به این قشنگی زدم؟ نمی‌دانم. تحت فشار بودم و در دورانی سخت از زندگیم. حق داشتم؟ نه. تاوان اشتباهی که کردم بیشتر از چیزی بود که متصور بودم. ده‌ها بار ایمیل‌ها را زیر و رو کرده‌ام که ببینم چطور شد که همه‌چیز از دست رفت و نفهمیدم که چطور توانستم این همه بی‌انصاف باشم
- چرا نوشتم؟ اول ذره‌ای امید هنوز که اینجا را بخواند و بداند که چقدر دلتنگم
دوم اینکه بگویم چرا با غریبه‌ها ناهار می‌خورم و حرف میزنم که ادای دینی است به غریبه‌ای که روزهای زیادی مرا از ته چاه بیرون کشید، غریبه‌ای که من را شنید، خواند و تا آخر به قراری که گذاشته بود پایبند ماند
- از توییتر nafise
اینجا برای من حکم همون ناشناس رو داره.. ایضا جوان هم دانشگاهی ناشناسی که تلگرام باهاش حرف میزنم... خوبه..
