دو

سلام.

امروز اولین جلسه کلاس مجازی بود و باید بگم وات د هل؟؟؟؟؟

طبق برنامه 3 تایم 40 دقیقه ای داشتیم. استاد اول تونست با 25 دقیقه تاخیر کلاس رو تشکیل بده چون ما رمز و پسورد نداشتیم و گزینه ی ورود مهمان رو فعال نکرده بودند. صحبت های استاد تازه داشت به یه جایی میرسید که استاد بعدی وارد شد.

استاد جدید! تصویر با 90 درجه زاویه داشت و باید با لپ تاپ عمودی نگاه میکردیم. میانگین هر 2 دقیقه صدا و تصویر قطع میشد. حتی قید تصویر رو زدیم ولی توفیری نداشت! فلذا استاد گفت بچه ها متاسفم ان شاءالله توی یه فرصت بهتر کلاس رو تشکیل میدیم. البته چه بهتر که کنسل شد... رفع اشکال بود و بنده هیچی!! به معنای واقعی کلمه هیچی بلد نبودم. واقعا درس خوندن سخنه.. من انگیزه ی کمی برای ادامه دارم... زندگیم هیچ شور و هیجانی نداره و این رخوت باعث شده دست و دلم به هیچ کاری نره. افکار حاشیه ای زندگیم بابت این کمبودها زیاد هستن.. نمیگم الزاما نیاز به حضور و علاقه یک جنس مخالف مناسب! دارم ولی انگیزه ای بزرگتری در مورد درس و رشته م هم وجود نداره که بتونه من رو متمرکز کنه.

بوی خوش کتلت میاد و من میدونم سهم من نیست چون بابا سحری حاضری خورده و حالا مامان مجبورش میکنه یه غذای پختنی میل بفرماید!! همچنین گفت وقت نیست برای همه کتلت بپزه. من روزه نیستم ولی حس میکنم از یه روزه دار گشنه ترم -________-

آه ای زندگی!!

خدایا لطفا به من انگیزه ی درس خوندن بده. من از صمیم قلبم دوست دارم و میخوام که یه پزشک خوب و مفید باشم ولی نمیتونم با این مقدار علاقه به تنبلی و سستیم غلبه کنم. لطفا کمکم کن... شاید علاقه ی من واقعی نیست و من فقط تصور میکنم دوست دارم! اما اینجا دیگه به قلبم اجازه ی دخالت بیجا نمیدم. یه روز من این راه رو انتخاب کردم و حالا بایدتا انتها ادامه بدم. دیگه به خودم اجازه ی جا زدن و فرار نمیدم... لطفا بهم کمک کن.. از صمیم قلبم ازت طلب موفقیت میکنم... دوستت دارم و دوستم داشته باش! لطفا!

امضا: نارسیده ترنجی که دوست داره پزشک خوبی بشه.