سلام. امروز صبح به اجبار خیلی زود رسیدم بیمارستان و حالا روی تخت پاویون دراز کشیدم و تایپ میکنم. توفیق اجباری!
سردرگمم. همیشه به نظرم آدم باید داخل یک چیز خودش را و طرز تفکرش را غرق کند یا موفق شود و من نمیدانم در موضوع A با ۵ سال سابقه‌ی ناکامی و بیسوادی ولی آشنایی حدودی غرق شوم یا ... یا به سراغ موضوع B که بسیار زیاد از اینجایی که هستم فاصله دارد بروم و با امید به تکرار خاطرات خوب ۷ سال پیش غرق شوم. این دو راهی ... این موقعیت نیاز به جرئت و جسارت بسیار زیادی دارد و من نمیدانم چگونه دست به انتخاب بزنم. گاهی میترسم، گاهی شور و اشتیاق دارم و گاهی با ترس از دست دادن همین یک دانه ارزن کف دست‌هایم میخوام به A بچسبم و رهایش نکنم.
رویای سیر در آفاق به همین زودی محقق نمیشود. باید حداقل ۴ سال صبوری کنم و نهایتا میتوانم در ۲۹ یا ۳۰ سالگی زندگی در فرهنگ و خاک دیگری را تجربه کنم... تازه این در شرایطی است که همه چیز مطابق میل من پیش برود...
از دیگر چندراهی های زندگی‌ام، از دیگر تردید‌های کشنده که به مغز حمله میکنند و امان آدم را میربایند، دردسر بین من و مذهب و خدا و نیمچه اعتقادات مذهبی است. گاهی نمیدانی باید به جنگ سرنوشت رفت و با همه‌ی توان برای به دست آورد رویایت بجنگی و یا قضا و قدر الهی را بپذیری و بگویی خدایا هرچه بر من میگذرد قطعا بهترین و تصمیم توست پس سر بر آستان تسلیم فرو میگذارم و دیگر هیچ نمیگویم. به راستی کدام راه درست است؟ باید جنگید و زخم زد و زخم برداشت کرد یا آرام گرفت و به هرچه گذشت راضی شد؟
من در زندگی هیچ مرادی نداشتم که این دست سوالات را از او بپرسم و اندکی این فکر خسته را آرام ببخشم. در خانواده‌ای تسلیم بزرگ شدم که رویای آن‌ها عاقبت به خیری و ازدواج فرزندانشان بوده و هست و چیزی به عنوان سیر در آفاق نمیخواستند. روزهایشان را به عبادت‌های معمول و واجبات میگذرانند و محرم و رمضان مستحبات را به جا می‌آورند. سوالات زیادی ندارند و عبد هستند. چیزی که من هیچگاه نتوانستم بپذیرم... ایراد از من بود یا نه نمیدانم. من بد بوده و هستم یا صرفا ذاتم اینگونه بوده نمیدانم. تاثیر لقمه‌های حرام است یا نه نمیدانم. اگر جور دیگری زندگی میکردم، آدمی بهتر بودم که البته همینطور است.... ولی باز هم نمیدانم. این متفاوت بودن خوب است یا بد نمیدانم.
یکی از والدینم ۲ روز قبل از من بابت مخفی‌کاری‌هایم گله کرد و پرسید تو چرا همیشه با ما متفاوت بوده‌ای؟ و این مخفی‌کاری های تو باعث میشود صمیمیتی بین ما نباشد. جدا از توقع بی‌جای مادرم به جهت رو راست بودن همیشگی و گفتن و ابراز همه‌ی عقاید و حرف‌هایی که هر لحظه در سرم میگذرد، وقتی گفت با ما متفاوت هستی اندکی خوشحال شدم.. که نمیدانم این از حماقتم است یا نه
خب خلوتم به هم خورد. باقی مطالب باشد برای روز دیگر که حوصله داشتم...
