ترک عادت موجب مرض است یا خود عادت؟
سلام.
کلمه‌های زیادی توی ذهنم هست و هیچ کلمه‌ای نیست.. دست و زبانم برای نوشتن و گفتن ناتوانند. خسته و بی‌حوصله‌ام که ناشی از سندرم شب امتحان، احساس پوچی، ترک داروهای ضدافسردگی، خلا احساسی و هزار مشکل دیگه‌‌س.
جزوه‌های نخونده‌ی زیادی دارم و به خودم مدیونم بابت تک‌تک ثانیه‌هایی که از این زندگی حروم میکنم. با خانواده‌م دچار مشکل شدم و اعضای خانواده با هم دچار مشکل شدن. امشب بعد از سال‌ها، در سن ۲۲ سالگی از بابا کتک خورد که البته از نوع توسری بود! حقیقت این هست که از این اتفاق ناراحت نشدم. با هم دعوا کردیم و وقتی به هیچ طریقی نتونست از پس من بربیاد، بعد از کلنجارهایی که با خودش رفت عاقبت دستش بلند شد و روی سرم فرود اومد! شاید هم سقوط کرد! یا افکنده شد!!
چرا میگم ناراحت نشدم؟ به خاطر از بین رفتن ترسم! من همیشه از کتک میترسیدم.. ترجیح میدادم بچه‌ی خوب و سربه راهی باشم، از هر بحثی جلوگیری میکردم و نهایتا همون خلاف‌های خیلی ریز رو هم یواشکی انجام دادم. ولی امشب دیدم عه! درد نداشت! چرا باید بترسم؟؟ حتی وقتی گفت نفرینم میکنه فقط تهه دلم یه کوچولو ناراحت شدم.. میدونم که از جای دیگه ناراحته.. میدونم که این روزا از همیشه عصبی‌تره و البته یک ساعت بعدش پیشونیم رو بوسید.. ولی مهم اون ترس بود. ترس از کتک شاید برطرف شد.. ولی من همچنان لز گناه برهم‌زدن آرامش خونه میترسم.. از اتفاقاتی که ممکنه دومینووار رخ بدن میترسم.. از خانواده‌ای که اعضای اون بلد نیستن به خشمشون غلبه کنن و حرف‌هایی میزنن که نباید باید ترسید. با این وجود رابطه‌ی من با یکی دیگه از اعضای خانواده‌م هیچوقت درست نمیشه. ما از زمین تا آسمون با هم تفاوت داریم.. در هر زمینه‌ای سلیقه‌هامون متفاوته و هیچکدوم برخوردها و ری‌اکشن‌های اون یکی رو نمیپسنده. من کمتر حرف میزنم، از بلند فکر کردن متنفرم و ترجیح میدم کاری به کار بقیه نداشته باشم. و اون برعکس!!! بلند فکر میکنه، به کار همه کار داره و افکار بی‌پایه و اساسش رو به جای حقیقت جار میزنه. برعکس شخصیتی که نشون میده حساس و زودرنجه.. که شاید این تنها نقطه‌ی اشتراک ما باشه. با این تفاوت که من از آدم‌های دور توقعی ندارم... رفتارهاشون اکثر مواقع اذیتم نمیکنن.. چرا؟ چون اهمیتی ندارن!!! من آدمی نیستم که بقیه واسم مهم باشن... آزاری نمیرسونم و تا وقتی آتش کسی دامن من و انسانیت رو نگیره پشیزی ارزش نداره. به این خصلت افتخار نمیکنم ولی خیلی وقتا باعث آرامش من شده. و البته که نسبت به آدم‌های نزدیکم بسیاااااررررر حساسم. از کوچکترین حرفشون میرنجم و با کوچکترین کار بدی که در حقشون انجام بدم عذاب وجدان میگیرم...
فارغ از این بحث‌ها، دفترچه‌ای برای ترک عادت‌های بدی که دارم درست کردم. ترم۱ مدتی انجامش دادم و خوب بود.. واقعا خوب بود. انگیزه‌ای اون زمانم پسری بود که نسبت بهش احساسات کم‌رنگی داشتم و حالا تقریبا انگیزه ندارم! فقط خسته‌ام! از انجامشون خسته ام!!
من از پس دو عادت بر اومدم. اولی کندن پوست گوشه‌ی ناخن‌هام بود که یه روز به طور ناگهانی گفتم ترنج! بسه! دیگه انجامش نده! و دیگری فیلم‌های کره‌ای! از درگیری‌های احساسی شدید و اِشغال ذهنم خسته شدم! از ناراحتی برای شخصیت‌هایی که وجود ندارن و اتفاقاتی که احتمال رخ دادنشون حدود صفره خسته شدم! پس گفتم ترنج! بسه! دیگه نبین! همه‌ی فیلم‌ها رو حذف کردم و حالا مدتی هست که دیگه نمیبینم. ترک این دوتا عادت و کنار گذاشتن آدم‌هایی که بسیاررر بهشون نزدیک بودم بهم فهموند استعداد زیادی برای رها کردن دارم. پس میخوام ازش به بهترین نحو استفاده کنم و سعی کنم این زندگی فلاکت‌بار رو حتی اندکی بهبود بدم.
امشب زیادی حرف زدم.. خیلی زیاد.
