سلام بر همهی آدمفضاییهای دنیا
من ترنج هستم و اینجا زمین است.
آدمهای غیرفضایی حوصلهی خواندن و شنیدن ندارند.. راستش را بخواهید حتی حوصلهی نوشتن هم ندارند. گواه آن هم این است که این سومین نوشتهی چند وقت اخیر است و آن دیگریها نیمهتمام مانده و در بایگانی محبوس هستند.
منِ این روزها در جدال با کاهش دوز داروهای روانپزشکی و تلاش برای جلوگیری از عود افسردگی است. دائما احوالات خودم را مرور میکنم که مبادا خلق افسرده باشد (که البته فیالحال همینگونه است و بنده از فرط بیحوصلگی به نامهنگاری با فضاییها میپردازم) راستی! در فضا هم افسردگی و فرسودگی شغلی هست یا نه؟ گمان میکنم باشد... این بلای خانمانسوز به همهجا رخنه خواهد کرد.
روزها به بیمارستان میروم. یا کلاس است و صحبتهای استاد که یک ساعت بعد چیزی از آنها در خاطرم نمانده است، یا راندهای ایستاده که مدام صدایی در ذهنم میگوید "پس کی تمام میشود؟" و من جز آن چیزی نمیشنوم. استاد چه میگوید؟ والله سوگند نمیدانم! راستی! روند آموزش پزشکی در فضا چگونه است؟
امروز نوبت دندانپزشکی داشتم. ۹۰ درصد وجودم از رفتن امتناع میکرد و من تسلیمش شدم... بالاخره گاهی باید به میل کودک درونم رفتار کنم... و این کودک درون امروز در پیادهروی بازار روی زمین خوابیده بود و پا میکوبید و جیغ میزد که نمیخواهد برود. نمیخواهد آن بوی تعفن برانگیز و مزهی زهرماری و کرختی بیحسی را برای بار چندم تجربه کند... راستی! چند انسان ۲۴ ساله در جهان وجود دارد که با شرط مسواک مکرر، ۱۰مین دندان خود را نیز عصبکشی کرده باشد؟ لعنت به این داروها و عوارض جانبی پدرسگشان که هیچی برایم باقی نگذاشتند. لعنت به ژن معیوب و لعنت به من و روزی که پا بر این کرهی خاکی گذاشتم.
این روزها به آرزوهایم زندهام... به شوقی زیرپوستی و انتظار برای ختم پایاننامه، همکاری با استادی دیگر از برای موضوعات مورد علاقهام و نیز پایان این رشته با سوادی نیمبند. چرا درس نمیخوانم؟ چون خستهام! و چرا گاهی درس میخوانم؟ چون نمیخواهم در طبابت اجباری ۲ سالهام با تشخیص اشتباه یا عدم تشخیص موجب ضرر و خسران کسی شوم.
رویای من سیر آفاق است. و کمی انفس. آفاق را بگردم و کنار ساحلهای مختلف قدم بردارم... به غروب یک خورشید در کرانهی دریاها و اقیانوسهای مختلف خیره شوم و با خودم بگویم... آه که آسمان همهجا یکرنگ نیست. من آسمان را ابریتر، خورشید را ضعیفتر و خاک را حاصلخیزتر میخواهم...
راستی! آدمفضاییها! میشود در آخرین سفرم، مهمان یک سیاهچالهی خوب و مجلسی شما باشم؟