جاتون خالی امروز جمعه رو از سر صبح با خانواده با صحبتهای منطقی شروع کردیم
اینکه صحبت از کجا شروع شد فکر نمی کنم اهمیتی داشته باشه ولی یکی اظهار نظر کرد و
گفت : جوانها همه افسرد ه اند
گفتم : جوانها بیشتر عصبانیند تا افسرده
گفت : از چی عصبانیند ؟
گفتم : قصه سر دراز داره ولی سعی می کنم خلاصش کنم.
تا بوده و ما یادمونه و شنیدیم همین ابوعلی سینا هم وقتی می خواست یه چیزی یاد بگیره باید جونش رو میگذاشت کف دستش و با یه الاغ چند هزار کیلومتر راه رو میرفت تا برسه به یه استاد بعد باید پوستش کنده میشد تا استاده قبولش کنه و بقیه اش رو خودت می دونی.
زمان ما هم که بود یادم میاد هنوز کسی تو خونش کامپیوتر نداشت و اصلا ایده اینترنت هم وجود نداشت و یه روزی اولین کامپیوتر کوچیک زد ایکس اسپکتروم رو دیدیم و برای یاد گرفتن زبون برنامه نویسی بیسیک گشتیم و گشتیم تا یک شرکتی رو پیدا کردیم که پایین خیابان کریمخان یک کلاس یک و نیم ساعته ساعت 8 شب برگزار کرده بود که توش کامپیوتری هم نبود و رو تخته کد بیسیک می نوشت و به ما که مجموعا 8 نفر بودیم درس می داد
اگه یک کتاب می خواستیم می رفتیم روبروی دانشگاه تهران از صبح تا شب می گشتیم شاید یه کتاب برنامه نویسی که اکثر قریب به اتفاقشون ترجمه های غلط داشتند و عملا فقط پولت رو دور ریخته بودی پیدا می کردیم و باهاش چند ماهی کلنجار می رفتیم و تازه متوجه میشدیم اطلاعات غلط غولوطش اصلا بدردمون نمی خوره.. خلاصه همینجور سر در گم گشتیم و گشتیم تا آموزشگاهی مثل موسسه امیر بهادر تو خیابون ملک که تو خیابون شریعتی بود توسط یک بنیانگذار خوب راه اندازی شد و خدا خواست یک استاد که اگر درست یادم باشه اسمشون استاد دهقان بود رو دیدیم که برای خودش استادی بود تو زبان برنامه نویسی بیسیک. خلاصه کمی کد نویسی بعد از چند سال یاد گرفتیم و بعد هم جی دبلیو بیسیک و بعد هم که رفتیم دانشگاه رشته مکانیک و کلا برنامه نویسی فراموش شد...
خلاصه منظورم اینه که برای یاد گرفتن هر چیزی پوستمون کنده می شد و اصولا دسترسی به اطلاعات مربوط به علوم جدید و قدیمی بسیار سخت و طاقت فرسا بود
حالا بیا ببین. نشستی تو خونه ات یکی می گه " ژنوم ... " شما در جا با گوشیت میری بقول خودمون گوگل می کنی می بینی اونقدر اطلاعات مختلف و قوی توش هست که حالا حالاها می تونی مطالعشون کنی و مثل یک دکتر راجع به ژنوم حرف بزنی
مسلما دسترسی به هر چیزی به چنین سهولت بسیار خوب است ولی بشرطیکه استفاده کننده با توجه به این امکانات تلاشش برای یادگیری و تخقیق را افزایش دهد وگرنه تنبلی گریبانش را می گیرد .
عادت به سهولت دسترسی به اطلاعات / موزیک / فیلم / مقالات / عکس و هزاران مقوله دیگر یک فکر را به ذهن تزریق می کند که " همه چیز باید در دسترس باشد و نیازی به تلاش نیست " ولی در دنیای رقابتی فعلی وقتی جوانان بخواهند وارد بازار کار شوند با هزارو یک مشکل جور واجور مواجه می شوند و این دوندگیها و عدم موفقیتها موجب بروز عصبانیت می شوند.
یک کلام : با افزایش سطح دسترسی به اطلاعات باید ذهن را به تلاش مضاعف عادت داد و با افزایش تعداد و امکانات شبکه های اجتماعی باید تعداد روابط اجتماعی واقعی را نیز گسترش داد
حالا بگذریم که جوان اگر بخواهد هم با توجه به محدودیتهای اینترنت عملا باید با مشکلات بیشماری همچون فیلترینگ دست و پنجه نرم کند.
جالب است جوانان ما از هر طرف که فکر کنید فیلتر می شوند
فیلتر داخلی می شوند که از راه راست منحرف نشوند
فیلتر خارجی می شوند تا ادب شوند و تحت فشار رفتارهای ناهنجار اجتماعی بروز دهند
جوانهای ما بقول معروف " از اینجا رونده و از اونجا مونده شدن " و تنها کسی که می تونن دق و دلشون رو روش خالی کنن فقط خودشون و خانوادشون. این یعنی آسیب به خود و محیط خانواده و از بین رفتن عواطف انسانی و روابط پاک خانوادگی.
البته این عصبانیت گریبان چند نسل را تا بحال گرفته و امیدواریم اساتید بتوانند برای آن راهکاری پیدا کنند وگرنه نتایج خوبی برای نسلهای آینده پیش بینی نمی شود.
یاد شعر استاد کوروش یغمایی می افتم که اسمش هست " راز دل "
قناعت می کنم با درد چون درمان نمی بینم
تحمل می کنم با زخم چون مرهم نمی بینم
