آخرین غروب قلعه پاوراستات

سطح آب بالاتر آمده بود.
چه مدت می‌گذشت؟ به خاطر نمی‌آوردم.
چند پل جدید بر بسترهای تازه‌شکل‌گرفته رودخانه به نظر می‌آمد.
هوا سردتر شده بود. یا شاید من گرمای بدنم را حس نمی‌کردم؟
گرمای فانوس دستم را آزرده‌خاطر می‌کرد.
صخره ناهمواری بود ولی توانستم فانوس را در تعادل به زمین بگذارم و کتاب…
به عمد از بالاتر از زمین رهایش کردم تا شاید سطح تیز صخره آزرده‌اش کند.
پناه بر خدا. با یک کتاب دشمنی می‌کردم؟ هر چه بود، خیال نداشتم به آن توجهی کنم.
در نهایت یک سرباز خسته و بزدل دیوانه با یک سرباز خسته و بزدل عاقل، هر دو در یک قبر می‌پوسیدند. مگر نه؟
نزدیک بود پایم به کلاه‌خود بدن بی‌جان و پوسیده سربازی که احتمالاً چند ماهی از مرگش می‌گذشت گیر کند.
خب، گیر کند. آخرسر قرار بر مرگ بود؛ چه از صخره پرت شوم و چه توسط حیوانی وحشی تکه‌پاره شوم و چه توسط دشمنی که از آن گریختم کشته شوم.
بله، گریختم، چون در کتاب نوشته بود. شکستمان حتمی بود. من ایستادم و جنگیدم، ولی شکستمان را به چشم می‌دیدم. آخرسر ارتش این سرزمین لنگ یک نفر که نیست. پس گریختم.
نیزه‌ام را در زمین خاکی، بین سنگ‌های خشن صخره، فرو کردم. در دستم سنگینی می‌کرد.
اشتباه نکنید. شاید سرباز بزدلی باشم، ولی چند خرس وحشی را یک‌تنه حریفم.
بیشتر، پرچم خونین و پاره‌پاره که به سر نیزه وصل شده بود اذیتم می‌کرد.
آخر می‌دانید، شاید خون چندین تن از یارانم بر روی آن ریخته شده بود. مگر من چقدر توان دارم؟
خورشید از افق، آخرین پرتوهای نورش را حواله من می‌کرد تا سوراخ‌های روی پرچم را با دقت بیشتری مشاهده کنم.
لعنت بر شیطان، چشمانم تاریک شد و صخره سخت زیر پایم، گویی که به تپه برفی سست بدل شد.
دستانم را به تنه خشن درخت تکیه دادم و او را ستون خود کردم. بله! «او» را.
آخر می‌دانید، وقتی کف دستانم تنه درخت را لمس کرد، کمی سطح زبرش آزرده‌ام کرد.
خودم شنیدم که در گوشم نجوا کرد که مگر چقدر سریع توانستم شمشیر دستانم را بیندازم که دستانم چنان لطیف مانده؟
این را با همه خش‌خش برگ‌هایش در نسیم سرد غروب گفت.
با تنفر دستانم را کشیدم و روی زمین افتادم. تنفر؟ از او یا خودم؟
مگر حق با درخت نبود؟
حتی خورشید هم وقتی نورش را روی رودخانه می‌تابید، نمی‌گذاشت چشمانم را به‌راحتی باز کنم و نگاهش کنم.
خودم شنیدم رودخانه با صدای خشمگینش، رو به خورشید می‌گفت که نگذارد نگاه بزدلِ فرمانده «هماژوس» به ما بیفتد.
فرمانده؟ حتماً اشتباه گرفته بودند.
بالاخره غروب می‌کنی! در دلم رو به خورشید فریاد زدم. به‌راستی که دیوانه شده بودم.
بله، بالاخره غروب می‌کرد و آن وقت جایش را به سرخی آتش می‌داد.
بله، آتش! هیچ‌کس از آتش دشمن شیطانی ما در امان نبود. حتی خدا هم حیرت‌زده بود.
آهای! حتی شما، رشته‌کوه‌های «پگراسو»! حتی دشت‌های جنوبی «تدرا»!
مه سرد و آبی‌رنگ پایین صخره جایش را به دود سرخ و سوزان می‌داد.
و قلعه پایتخت…
سقوط چنین زیبایی باشکوهی چون قلعه مرکزی «پاوراستات» از تخیل ذهن سرباز حقیری چون من خارج بود.
چطور تخریب قلعه‌های استوارت را تصور می‌کردم؟ چطور سوختن دربار پادشاه «مک‌بارو» ممکن بود؟
خیر، ممکن نبود. حتماً یک خواب بود. یک کابوس دیگر. لعنت بر من، باید زودتر متوجه می‌شدم.
بعد از مرگ همسرم، کابوس‌ها روز و شب نمی‌شناختند.
چرا هیچ‌وقت تو و دخترمان به خوابم نیامدید؟ چرا همیشه در کابوس‌هایم به‌تنهایی درد می‌کشم؟
چرا؟ چرا می‌گذارید چهره‌تان فراموشم شود؟
چون بزدلم، مگر نه؟ هنوز از دستم دلخور هستید. باشد، حق با شماست.
بهتر است سریع‌تر بیدار شوم. نکند دشمن کمین کرده باشد. اگر مثل امروز شکست بخوریم، دیگر سقوطمان در دنیای واقعی هم حتمی است.
فقط باید خودم را به پایین پرت کنم. چرا توان ایستادن ندارم؟
همه‌چیز بیش از اندازه واقعی بود. ولی ممکن نیست. خودم را می‌کشم تا لب صخره و بیدار می‌شوم.
این نباید آخرین غروب پایتخت باشد. فقط چند لحظه…