
گزارش تمام سنسورهای لباس چون سمفونی مرگ در گوشم نجوا میکرد، هشداری که از حضور چشمهای بیپایان از جادو خبر میداد. امواجی از انرژی ماورایی که چون اقیانوسی طوفانی در اطرافم موج میزد، چیزی که هیچ فناوری بشری تاکنون نتوانسته بود با چنین عظمتی ثبت کند. سنسور های زره با تمام توان در حال پردازش فضای اطراف بود.
صدای هشدار، در کلاهام طنین انداخت: «منبع انرژی آنومالی شناسایی شد - مشخصات: نامعلوم».
و او، بدون کوچکترین صدایی، چون شبحی از دل تاریکی، درست مقابلم پدیدار شد.
جادو، از همان روز نحس ظهورش در دنیای ما، از آن تقلبی آشکار در نظم جهان متنفر بودم. کد تقلبی که به دست آن برگزیدگان خودخوانده افتاده بود و قوانین جهان را به سخره میگیرد.
موجود مقابلم، نه انسان بود و نه شبیه هیچ مخلوق شناخته شدهای. هالهای از نور کهربایی اطرافش پیچیده بود و چشمانش... چشمانش چون دو دروازه به ژرفای اقیانوسی از آتش میسوخت. ردایی سیاه، چون پارهای از شب، پیکرش را میپوشاند، ردایی که گویی از تاریکی محض بافته شده بود و با هر حرکتش، امواجی از سایهها را در فضا پراکنده میکرد.
علیرغم میل باطنیام، صدایش در فضای ذهنم طنین انداخت - نه از طریق گوشهایم، بلکه مستقیماً در مغزم:
«امید، تنها محرک بشر برای بقا»
صدایش چون خنجری یخین، نجوایی از اعماق زمان، آهنگی غیرانسانی داشت، گویی هزاران صدا همزمان سخن میگفتند.
«هیچ وقت اولین نگاهم را نسبت به شما از یاد نمیبرم، حیواناتی ضعیف، اندامی ناتراز، اراده ای پوشالی. هیچ کدام از ما فکر نمیکرد که بتوانید تا الان برای زندگیتان وقت بخرید.»
خشم در رگهایم جوشید. سرامیکهای نانوکامپوزیت زرهام زیر فشار مشت دستم نالهای خفیف سر دادند.
با تمام توان صدایم رو کنترل کردم تا عاری از لرزش و تردید باشد:
حیوان؟
لبخندی بر چهرهاش نقش بست، لبخندی که دهانش را تا گوشهایش - بیش از آنچه برای یک انسان ممکن باشد - گشود و ردیفی از دندانهای نقرهفام، تیز چون خنجر را نمایان ساخت.
«متوجهم، لطف زیادی نسبت به شما دارم.»
انگشتان بلند و استخوانیاش را در هوا حرکت داد:
«تنها برتری گونهی شما لطف بیش از حد خدایان بود، تمام سرمایه شما امید است، اینطور نیست سارا؟»
هوای درون غار سنگین شده بود، گویی اکسیژن به خون تبدیل میشد و در حلقم گیر میکرد. سیستمهای تنفسی زرهام هشدار دادند: «آلودگی محیط - افزایش فیلتراسیون».
صدایم، از پشت سیتسمهای صوتی، در غار پخش شد: «لطف؟ ضعف خودت رو با ضعف ما مخفی میکنی؟ تو چی هستی جز یه وراج بد صدا»
دستانم را به سمت جلد سلاح پلاسمای روی کمرم بردم. (سلاحی که می توانست قدرت ذاتی جادوگران یعنی خم کردن واقعیت را به صورت مصنوعی ایجاد کند)
"اوروین" با حرکتی که بیش از حد نرم و روان بود، سرش را به یک سو خم کرد.
«سارا، من ترس رو تو وجودت میبینم. بیا بیشترش کنیم.»
آخرین واژههایش در غار پیچید، انعکاسش از دیوارهها بازگشت، گویی خود سنگها از وحشت میلرزیدند. هنوز طنین کلامش در فضا موج میزد که همچون شعلهای در باد، از لایهی واقعیت محو شده بود.
شبکهی سنسورهای زرهام در حالت آمادهباش کامل قرار گرفتند: «جهش کوانتومی شناسایی شد».
پیش از آنکه حتی سیستمهای هشدار به کار بیفتند، حضورش را پشت سرم حس کردم. حسی که ریشه در اعماق ژنهای انسانیام داشت، همان حسی که اجداد غارنشین ما را از خطر آگاه میساخت.
با غریزه از خطر آگاه شدم و با غریزه ام از جانم محافظت کردم.
با فرمان ذهنیام، تمام پیشرانهها (تعبیه شده در کتفها، کمر، ساعدها و ساقهای پایم) همزمان فعال شدند. با شتابی سنگین، در مسیری قوسی پرتاب شدم.
مشت عظیمش، که اکنون در هالهای از آتش کبود میسوخت، تنها بندانگشتی با سرم فاصله داشت. گرمای سوزانندهاش را حتی از پشت لایههای زرهام حس میکردم.
حرکاتش... خدای من، سرعتش فراتر از مرزهای واقعیت بود.
کمک مبارز زره ام در حال تحلیل تمام داده بود، این اولین حضور جادوگری در آنتروپی 7 بود و هیچ استراتژی پیش ساخته ای هم در کار نبود.
تمام پیشرانهها را در جهت حمله به او تنظیم کردم. «تنظیم مانور SH-r».
با سرعتی نزدیک به صوت، مستقیماً به سمتش شیرجه رفتم. اما او بیحرکت ایستاده بود، نه در حالت دفاعی، نه آمادهی حمله. تنها نگاهم میکرد، با چشمانی که اکنون مرا میترساند اما دیگر نمیتوانستم مسیرم را تغییر دهم. شمشیرام را از غلاف بیرون کشیدم، تیغهای از نور محض که هوای اطرافش را جوش و خروش در می آورد.
و او با آرام ترین حرکت انگشتانش به آسمان، زمین زیر پاهایم را منفجر منفجر.
ستونی عظیم از سنگ و خاک، همچون مشتی غولآسا، از زیر پایم برخاست و مرا با قدرتی وحشتناک به سقف غار پرتاب کرد.
جهان در اطرافم چرخید. خون در رگهایم به سمت پاهایم هجوم برد.
تلاش های سیستم کنترل پایداری باری حفظ تعادلم بی نتیجه بود و ارتفاعم از سطح زمین هر لحظه بیشتر میشد.
ریموت عصبی را فعال و چهار ریز-پرنده (که در ساعدها و کمر زرهام تعبیه شده بودند)، آزاد شدند.
«آمادهسازی تلهپورت کوانتومی»
پهپادها با سرعتی فراتر از ادراک به نقاط از پیش تعیین شده پرواز کردند و در محل مورد نظر میدان انتقال را شکل دادند.
و سپس، در کسری از ثانیه، ذرات بدنم از هم گسستند، از مسیرهای فضا-زمان عبور کردند و درست پشت سر او بازسازی شدند.
حتی او، با تمام قدرتش، نتوانست چنین حرکتی را پیشبینی کند. گردنش با سرعتی غیرطبیعی چرخید. چشمانش، اکنون گرد شده از شگفتی، با من تلاقی کرد.
لبخندی که به نشانه انتقام بود، پشت ماسک زرهام نقش بست.
با تمام نیرویی که سیستمهای هیدرولیک و پیشرانههای زرهام میتوانستند تولید کنند، لگدی به سمت سرش پرتاب کردم.
تماس! صدای برخورد همچون انفجار توپ در غار طنین انداخت. چشمان گرد شدهاش بسته شد و پیکرش، همچون عروسکی پارچهای، چیزی نزدیک به 60 متر به عقب پرتاب شد، صخرهها را در مسیرش خرد کرد و نهایتاً در دیوارهی دوردست غار فرو رفت.
وضعیت را بررسی کردم: «هدف بیحرکت - نیروی ضربه: 43.۷ کیلو نیوتن»
همینقدر ساده؟