"از وقتی بچه بودم حس میکردم چیزی بیش دارم و چیزی کم. شاید این یک معامله بدون اختیار من بود.
مثلا من هیچ وقت نخواستم که اینطور زندگی کنم، آیا این تحمیل خداوند بر من بود یا همنوعانم؟
چرا نمیتوانم آنها را از خودم بدانم؟"
بوم نقاشی
سارا در حالی که دیگر به حرف های او گوش نمیکرد با خود فکر کرد که شاید بداند دلیل شهرت این پرنده چیست.
او با ضربه ای که پروفسور به شانه او زد به خودش آمد و منتظر صدای پروفسور شد:
-شنیدی چی گفت؟ اون منو مسخره کرد.
+چی؟ نه حواسم نبود
- اون به ماژولار بودن پرنده ها اشاره کرد. گفتش اینارو طوری میسازیم که در مواقع آسیب تا حد امکان فقط محل اتصال ماژول ها دچار خرابی بشه و ماژول هارو سالم به زمین برسونیم.
+ این که خیلی خوبه، ولی متوجه نشدم که چطور تورو مسخره کرد.
- منظورت چیه؟ مشخصه که داره میگه سرم تو آزمایشگاه خودم باشه و تو کارای فنی دخالتی نکنم.
+ خب فکر نکنم انقد واضح اینو گفته باشه ولی گمونم همچین هم اشتباه نیست.
پروفسور چشم هایش را با حالتی که انگار غرورش خرد شده باشد، از سارا گرفت و سعی کرد حواسش را مشغول رفتار خدمه کند.
بعد از دقایقی کابین شروع به لرزش خفیف کرد که خبر از روشن شدن موتور و آغاز سفرشان میداد.
دروغ چرا؟ سارا از پرواز میترسید. حداقل پرواز به سمت چنین مقصدی!
او فقط داشت خودش را قانع میکرد که حداقل یک بار دیدن چنین سازه عظیمی که در تاریخ، نقطه عطفی برای بشریت بوده ارزشش را دارد تا کمی سرگیجه و دلپیچه را تحمل کند.
در همین افکار بود که وزنش آرام آرام به پشتی صندلی مایل گشت و با دستانی که کمی یخ کرده بودند محکم دسته های صندلی را فشرد.
وقتی به این فکر میکرد که اگر بقیه بدانند فرمانده یگان تندر از پرواز میترسد چه فکری درمورد او میکنند، خجالت میکشید و در خودش جمع میشد.
پروفسور از گوشه چشمانش حرکات سارا را دنبال میکرد، او میدانست که سارا کم حرف میزند ولی کاملا احساساتش مانند کف روی موج دریا به روی صورتش ظاهر میشدند.
سارا مدتی منتظر تیکاف پرنده شد اما چیزی حس نکرد. عجب پرواز دلنشینی بود که حتی متوجه بلند شدن از زمین هم نشده است.
پرده پنجره را بالا زد و متوجه شیب نسبتا تندی که داشتند شد و دوباره به خودش پیچید.
اما منظره ای که مقابلش رنگ آمیزی شده بود، رنگ بر چهره اش بخشید.
مرز بین خشکی و اقیانوس چنان شگفت انگیز بود که انگار رنگ آبی را با غلیظ ترین حالت روی بوم کشیده باشند طوری که رنگ های زیرین آن غرق در آبی شوند و مرز بین رنگ های دیگر در حاشیه اش خودنمایی کند.
اما انگار که قلمو در دستان طراح لرزش شدیدی داشت که باعث چنین خطوط موج داری در مرزبندی خشکی و اقیانوس شده بود.
چشمان سارا مدام به اطراف میچرخید و اصلا متوجه نبود که انعکاس نور خورشید در اقیانوس چشمانش را میزند.
برجستگی های بسیار ظریف روی آب انگار هزاران بار پشت سرهم تکرار شده بودند و همانند تار و پود لباس، اقیانوس را شکل داده بودند.
چشمانش را کمی از زمین گرفت و خرج آسمان کرد.
آسمانی که هر چه میگذشت رنگ پر قوتش را از دست میداد و همانند دامنی توری بر لباس آبی رنگ زمین در میان کهکشان به رقص در آمده بود.
نور بسیار ضعیف ستارگان در پس زمینه آسمانِ رنگ پریده، همچون مرواریدانی بر قامت زمین دوخته شده بود.
سارا در آن لحظه کسی نبود که از پرواز میترسید، بلکه انگار از از تمام شدن تئاتری هنرمندانه ناراحت باشد و دعا کند که این آخرین دیالوگ اجرا نباشد.
او حتی متوجه نشده بود که دیگر وزنش روی صندلی سنگینی نمیکند.
شاید هم اگر عینک پروفسور که در حین خواب از صورتش بلند شده بود، جلوی دیدگان سارا را نمیگرفت هرگز متوجه نمیشد که نزدیک مقصدشان شده اند.
وقتی به خودش آمد و دید از صندلی کمی بلند شده، به خود لرزید و دوباره دسته صندلی را چنگ زد.
پروفسور با صدای اسپیکر کابین از خواب پرید و دستانش را به چشمانش مالید:
"داریم وارد گیت فرود میشیم. آماده اتصال به رینگ مداری GE1…"