"رینگ مداری GE1 در ارتفاع 250 کیلومتری از زمین، امن ترین مکان برای توسعه و تست سلاح ها و ابزار های جدید و سری است. تمام زره های نسل6 اینجا توسعه یافته اند. صد البته که رینگ مداری فقط برای این هدف طراحی و اجرا نشده!
این اواخر بخاطر پروتکل D تردداتمان و تمرین هایمان محدود تر شده بود و کم و بیش در جریان تحرکات مضطربانه تیم اطلاعاتی بودم. میتوانستم در چشمانشان ترس را بخوانم."
ساعت صفر
سارا، متحیرانه به تابلو پروازها خیره شده بود. 4 پرواز در فواصل 6 ساعت، به طور شبانه روزی واقعا هم شگفت انگیز بود.
بدلیل سقوط پایگاه اعزام دوم کیوتو در جنگ اخیر، بار پرواز های مدرای روی دوش این پایگاه ترابری سنگینی میکرد ولی طوری مدیریت شده رفتار میکرد که انگار از سال ها قبل مسئولیت پرواز های مداری به عهده اینان بود.
همینطور که سارا مشغول مرور کردن دلایل کارآمدی این پایگاه بود صدای گرم پروفسور باعث شد که از ترس کمی به خود بلرزد و با سرعت به سمتش بچرخد:
-منظره جالبی است، ولی ترحیج میدادم حداقل یک پنجره رو به جنگل یا حتی دریا ببینم.
سارا خیلی سعی کرد طبیعی لبخندش را نمایش دهد ولی پروفسور متوجه شد که اصلا بامزه نبود، آن هم در چنین شرایطی!
چهره اش را جمع و جور کرد و دستش را بالا آورد و بلیط هارا نشان سارا داد:
- میدونی که اینا عادی نیستند؟ در حال حاضر تا نزدیک ترین پرواز مداری 11 ساعت باقی مونده.
ادامه جمله اش بوی مِنَّت میداد.
- ولی شانس آوردیم که تو همراهمون بودی و ماموریت سطح 0+ داشت. اگر خوش شانس باشیم یه پرنده نسل بالا میاد دنبالمون، نظرت چیه؟ تا حالا سوار یکیشون شدی؟
سارا شانه ای بالا انداخت و با بی حوصلگی پاسخ داد:
+ مطمئن نیستم، من اولین بارمه که پا به پایگان ترابری میذارم، حتی پرواز های مداری رو از نزدیک ندیدم!
پروفسور فریاد از باب تعجب کشید که چشمان همه به سوییشان چرخید:
- تو مگه فرمانده یگان تندر نیستی؟ نکنه از پرواز کردن میترسی؟
+ نکنه تو هم دلقک سیرک شهربازی هستی؟
چشمان گرد شده اش کم کم جمع شد و نگاهش را از سارا گرفت.
سارا شروع کرد به خود خوری کردن که نکند زیاده روی کرده باشد، شاید بهتر بود سریع تر عذرخواهی کند.
در این میان سربازی با صدای گرفته از پشت کلاه افکار هر دو را به واقعیت متمرکز کرد:
فرمانده ونیسا؟
سارا با حرکت سر نشانه تایید را به او داد. سعی میکرد همیشه کم سخن بگوید.
بعد از چند سوال و پاسخ سرباز مسیر حرکتشان به سمت مرکز اعزام رو مشخص کرد و در جلویشان شروع به حرکت کرد.
در حین حرکت، سارا و پروفسور هردو از سر کنجکاوی، چشمانشان مدام حرکت میکرد و مشاهدات خود را تحلیل میکردند.
سرباز به نظر عضو گارد امنیت ملی بود، شاید هم گارد ویژه زمین که البته بعید هم نبود.
بعد از چندین گیت بازرسی و حتی آشکار ساز ماسیا (در افسانه ها از آن با اسم جادو یاد میشد اما امروزه ماهیت آن ماده سیاه و نام آن ماسیا انتخاب شده است.) بالاخره وارد واحد اعزام مداری شدند.
آنها زیر 120 متر از بتن تقویت شده و پدافند های ضد ماسیا قرار داشتند و این حس امنیت خوبی به آنها داده بود.
این واحد ترابری آنقدر اهمیت داشت آنها را از تونل هایی پیش ساخته، مستقیم به واحد اعزام اضطراری بردند و تنها غیر از چند ثانیه ابتدایی نتوانستند چیزی بیشتر از تجهیزات و پرنده های مشاهده کنند.
یک گروه 6 نفره از سرباز ها در کنار مسیرشان ایستاده بودند و که به نشان ورود مقام ارشد کمرشان را راست کرده و احترام نظامی به جای آوردند.
سارا حین عبور از میان سرباز ها و ورود به پرنده اعزام، با خود فکر میکرد که خیلی هم مورد احترام واقع نشده اند، این پرنده آنقدر قدیمی بود که حتی مطمئن نبود سالم به مقصد می رسند یا خیر!
یکی از صندلی های رنگ و رو رفته کنار پنجره را انتخاب کرد و پروفسور کنار آن نشست.
صورتش را کمی به طرف پروفسور چرخاند تا با حرکت صورتش تعجبش را از این مهمان نوازی نشانش دهد ولی گویی که خود پروفسور از اضطراب داشت به خود میپیچید.
با لحنی نیش دار و چشمکی ظریف گفت :
+ نمیدونستم از پرواز میترسی.
- شوخی میکنی؟ من نیمی از عمرم رو در حین پرواز گذرانده ام.
سارا با جدیت بیشتری ادامه داد:
+ پس مشکل چیه؟
- من این پرنده رو میشناسم
+ خیلی دور از انتظار نیست.
- متوجه نیستی، اگه بگم این پرنده تو نبرد 3 روزه ژاپن جنوبی از وسط نصف شده بود چطور؟ نگاه کن.
دستش را به سمت سقف پرنده نشانه رفت:
- اینارو ببین، محل آسیب دقیقا همینجاست.
مسئل اعزام قبل از اینکه سازا بخواهد تعجب خودش را نشان دهد، وارد کابین شد و بلافاصله با صدایی بلند گفت:
باید من رو ببخشید که شما رو با این پرنده دارم میفرستم ولی بخاطر ترافیک پرواز ها این تنها چیزی که بود که گیرمون اومد. ولی نگران نباشید این یکی از مشهور ترین پرنده های این واحده.
سارا در حالی که دیگر به حرف های او گوش نمیکرد با خود فکر کرد که شاید بداند دلیل شهرت این پرنده چیست.