
باید اعتراف کنم که همیشه عاشق استخدام آدمهای خفن بودم، اما برخلاف انتظارم بهترین همکارانم همیشه همون صفر کیلومترها (دقیقا صفرکیلومتر) بودند که آموزش دیدن و پیشرفت کردند
این روزها خیل عظیم افراد بیکار شده در ماه های اخیر(چه رکود 97 و 98 و چه کرونا اخیر) انتظار برای استخدام نیروی باتجربه را افرایش می دهد.
اگرچه این مسئله تاسف برانگیز است اما صادقانه باید گفت که برای شرکتهایی که توان پرداخت منظم و خوب دارند یک فرصت عالی محسوب می شود، شرایط به حدی مساعد است که می توان با پرداخت حداقل قانون کار یک سرپرست یا کارشناس مسئول استخدام کرد.
همین شد که انتظارات ما برای استخدام بیشتر شد و سعی کردیم شرایط سخت تری برای احراز این شغل وضع کنیم، به این ترتیب هم حجم روزمه های ارسالی کمتر می شد و هم نیروی توامندتری جذب می کردیم.
مورد استخدام نیروی انبار بود و با اینکه انواع و اقسام شرایط را گذاشتیم بازهم انبوه رزومه ای بود که سرازیر شد.
بعضی ها با چندین سال سابقه کار در پخش دارو کاملا مشتاقانه با شرایط ما موافق بودند، در این بین یک جوان تازه از سربازی برگشته پیام داد، گفت من دیپلم دارم و هیچ سابقه کاری ندارم! حسم فعال شد که باید چیزی در چنته داشته باشد که با آن همه شرایط استخدام باز هم جرات کرده که داوطلب مصاحبه شود، پس به حسم اعتماد کردم.
یک پسر سربه زیر تپلی، که در ظاهر و بر روی کاغذ هیچ یک از شرایط ما را نداشت، نه جنم سروکله زدن با راننده و پیک و ویزیتور و نه توان بدنی بالارفته از رک و تخلیه بار ماشین های سنگین، اما استخدام شد.
برنامه ی من برای نیروهای جدید کامل مشخص و از پیش تعریف شده است، حتی به نیرویهای جدید لیستی می دهم که در یک ستون تاریخ، در ستون دیگر نام مهارت و در ستون دیگر نام مربی ذکر شده است و معمولا در طی یک ماه بین 4 تا 8 مهارت کاری را باید بیاموزند، هم اداری، هم انبارداری و هم فیزیکی، با کارهای ساده ای شروع می کنم که مطمئنم توانایی انجام آن را دارد، کم کم کارها پیچیده تر میشوند اما در دوره آزمایشی انتظار خلاقیت یا تصمیم گیری ندارم.
حالا در پنجمین ماه کاری او هستیم و به زودی سرپرست انبار میشود در حالی که نیروهایی با 5 سال سابقه در انبار هستند.
اینجا یک مسئله مهم هست، تضاد تجربه و انگیزه، فارغ از اینکه ایا واقعا تضادی وجود دارد یا نه، باید به این مسئله فکر کرد که در شغلی مانند انبارداری در یک شرکت پخش، چه چیزی مهمتر است، در نگاه اول تجربه، چرا که دانش غیر مشهود در انبار بسیار وسیع است و نتایج نهایی قابل اندازه گیری، لذا تجربه مهم و انگیزه کم اهمیت جلوه می کند. ولی دیدگاه من متفاوت بود و هست، به نظر من انبارداری حالا کاملا یک کار مبتنی بر فن آوری اطلاعات و دانش روز است و اتفاقا استخدام نیروی باتجربه فرایند را کند می کند.
یکی از پتانسیل های این پسر تجربه فروش تلفن همراه بود، ارتباط خیلی خوبی با تلفن هوشمند داشت و البته خودش هم یک گوشی هوشمند مدرن داشت.
با کمک همین تسلط و علاقه اش به تلفن هوشمند، ما توانستیم اتوماسیون انبار مبتنی بر سیستم عامل اندروید را خیلی سریع در انبار پیاده کنیم که حاصل کار فوق العاده بود، به معنای حقیقی کلمه فوق العاده.
قطعا خروجی این سیستم توسط هیچ آدم باتجربه ای حاصل نمیشد و قطعا هیچ آدم باتجربه ای هم حاضر نبود بدون مهر و امضاء اجازه ورود و خروج اجناس به/از انبار را بدهد، ولی برای این پسر که زمینه ای از انبار نداشت و از طرفی اعتماد بسیار زیادی به تلفن هوشمند داشت، بسیار قابل پذیرش بود که در تمام مدت روز با تلفن هوشمند در انبار حرکت کند، همه چیز را اسکن کند و مرحله به مرحله با نرم افزار پیش رود.
امروز که این مقاله را می نوسم، قصد داریم قدیمی ترین نیروی انبار را خارج کنیم و یک نیروی کاملا بی تجربه اضافه کنیم. یک جوان دهه هفتادی.
البته همچنان منکر اهمیت استخدام نیروهای با تجربه نیستم، ولی نباید از ظرفیت جوانان گوشی به دست دهه 70 ای و حتی 80 ای غافل شد.