
این سوال قطعا برای هر مدیر اجرایی یا مدیر منابع انسانی پیش آمده است، من هم شخصا چندین بار این مسئله را تجربه کرده ام، اخیرا مقاله ای با این موضوع مواجه شدم.
در این مقاله یک ماتریس مسئله را به خوبی تشریح می کند:

نتایج این ماتریس بدیهی و قابل حدس به نظر می رسد.
کارمندان بومرنگی، هزینه آموزش کمتری نسبت به استخدام های بیرونی و ارتقاء های داخلی دارند و امکان پیش بینی پذیری بالاتری دارند (چون قبلا در این مشاغل، مشغول بوده اند)
همین مسئله باعث می شود که در کوتاه مدت عملکرد بهتری داشته باشند، اما قابل پیش بینی است که مجدد سازمان را ترک خواهند کرد.
اما اینکه چرا در بلندمدت عملکرد ضعیف تری دارند، محل بحث است.
تجربه شخصی من در مشاغلی مثل راننده پخش، تمام فرضیات فوق را اثبات می کند.
لذا استفاده از بومرنگ ها برای مرتفع سازی کمبود نیرو و یک خلاء در کوتاه مدت می تواند راهکار مناسبی باشد.
از طرف دیگر، باید به ظرفیت ارتقاءهای داخلی دقت زیادی کرد، این گروه ترک خدمت بسیار کمتری دارند که با این حساب در دید بلند مدت ارتقاء داخلی بهترین گزینه به نظر می رسد که بازهم تجربه شخصی من این مسئله را عمیقا و دقیقا اثبات می کند.
البته به این نکته هم توجه کنیم که معمولا ما همیشه زمانی که دچار تنگنا می شویم دست به کار می شویم، لذا عملکرد در کوتاه مدت جلوه بیشتری در نزد مدیران دارد، از این رو، ارتقاء های داخلی مغفول می ماند و یا استخدام های بیرونی جذابیت بیشتری دارند تا جایی که حدس می زنم اگر همین مسئله پیش بینی پذیری پائین این گروه نبود (استخدام های بیرونی)، ارتقاء بسیار کمرنگ می شود.
نهایتا مایلم نظرات سایرین در خصوص اینکه چرا عملکرد بلندمدت بومرنگ ها کمتر می شود جویا شوم؟
توضیحات: