
۲ شهریور ۱۴۰۴
۶ ماه است که به طور جدی و مسرانه لکان می خوانم. این را به افتخار چیز هایی که نمی دانم خواهم نوشت.
شب است، خورشید به آرامی از پهنه آسمان ناپدید شده است، فقط لکه ای کوچک از آن در دور دست ها پیداست. ستاره ها در شبی بدون ماه بر تاریکی این بوم عظیم حمله ور شده اند. درازکش در ایوان، برق ها رفته است. این روستا ۱۴۰۰ متر از سطح دریا فاصله دارد. پیاده تا قله کوه نزدیک تر است تا پیاده به پایین آن. باد خنکی می وزد. هیچ صدایی نیست. هیچ نوری جز ستاره ها وجود ندارد. کم کم پهنه کاه کشان پدیدار می شود. باد در تبریزی های چند ده ساله می پیچد و انگار برگ هایشان بر طبل پیروزی می کوبند، شاید هم عروسی است. صدایی دلنواز، نسیمی خنک و منظره ای مسحور کننده. آزاد و رها از هر فکر. محمدرضا دوربین دوچشمی خیلی خوبی دارد. به آسمان می نگرم، هر چند ده ثانیه ماهواره ای رد می شود. مسحور می شوم، غرق در شادی، در لذت، شهابی می گذرد. باید حداقل یک ساعت دیگر صبر کنیم تا شاید بتوانیم یکی دیگر ببینیم.
سیگار را روشن می کنم. نسیم خنکی می وزد، سگ های همسایه به آرامی پارس می کنند و روستا در سکوتی باشکوه فرو می رود. صدای فندک جوری در پهنه کوه می پیچد که مطمئنم همه روستا متوجه شدند که یک نخ قرار است به پای یک نفر بسوزد و دود شود. مثل ما برای آرزوهایمان. انتقام از نخ های بی پناه سیگار نیز شیرین است.
تو بی پناه هستی، تو درمانده ای، تو در رنج هستی! چشمانت را ببند. چه حسی دارد وقتی که می فهمی همه این سالها درمانده بودی، عاجر بودی.
به امتحانات دبستان و راهنمایی و دبیرستان و دانشگاه فکر کن. به اضطرابش.
به دیر رسیدن به خانه فکر کن، به کنجکاوی های کودکانه. به سن بلوغ، به شرمساری هایت فکر کن.
به پول رهن و اجاره و قبض ها، با ماشینی که نمی توانی داشته باشی اش.
به کنسول بازی خراب و توپ سوراخ شده بدون باد و به ظهر تابستان در کوچه که منتظری یک نفر بیاید بیرون که بازی کنید فکر کن.
به دوچرخه ای که خراب می شود و نمی دانی چقدر هزینه دارد و می ترسی بگویی فکر کن. به خوشی هایی که قرار است بر باد برود.
به چه فکر می کنی؟ به گورستان تاریخ، به اجساد زامبی گونه رنج هایت که هیچ گاه آرامش نیافتند و دفن نشده اند.
بله، در گورستان خاطره ها، رنجهایی است که سالهاست مرده اند ولی هنوز دفن نشده اند. بر خلاف میت ها، رنج ها اغلب روی زمین می مانند.
به من بگو چرا؟ بگو چرا؟؛ چرا چی ندارد، من سوالم ادامه ندارد، سوال من یک کلمه و یک علامت سوال است.