
این اولین نوشته ای است که تصمیم گرفتم، از دسته ای دیگر به غیر از دلنوشته ها منتشر شود. این دسته اعترافنامه نام دارد. از آنجایی که اعترافنامه اغلب به مسائل شخصی و روزمره من مربوط می شود نمی توانم به راحتی آن ها را منتشر کنم و با سانسور این دسته از نوشته هایم شدیدا مخالفم. اعترافنامه جایی است که خود سانسوری ممنوع است. و اعترافنامه ۱۵۶۹ نوشته ای است که شاید بتوانم برای اولین بار خارج از آرایه های ادبی و مستقیم، خود را بروز دهم.
۲۹ شهریور ۱۴۰۲
صدای زوزه کتری اذیتم می کند، شاید بهتر است که کتری را از پنجره به بیرون پرت کنم و با فریادم به آن بفهمانم که اذیتم می کند!
نه؛ این کار احمقانه است، کتری که خودش زیر خودش را روشن نمی کند تا زوزه بکشد. تو آن را روشن کردی، بخاطر چیزی که از او خواسته ای و حتی خواسته ات را درست برآورده کرده است، می خواهی مجازاتش کنی؟!
آخر اعصابم را خورد می کند، صدای زیاد ذهنم را متلاشی می کند، نمی توانم به چیزی فکر کنم!
خب چایی نخور! کتری را روشن نکن! یا کتری ت عوض کن! هر غلطی می خواهی انجام بده ولی احمق نشو!
راستی احمق خان دقت کرده ای خیلی از اوقات شبیه همین کتری می شوی! زوزه می کشی و آسایش خودت و دیگران را سلب می کنی! و جالبتر این است که اغلب مواقع خودت زیر خودت را روشن کرده ای!
الان که دقت می کنم پرتاب کردن کتری از پنجره به بیرون احمقانه است. من حتی می گویم کتری ای که خودش زیر خودش را روشن می کند، کتری مفیدتری است! فرض کن نشسته ای، و یهو هوس چای می کنی، کتری سریع از روی گاز می پرد بر لبه پنجره،،،، اوم،..... فریاد می زند و خودش را از پنجره به بیرون پرتاب می کند!
فکر کردم می خواهی بگویی از روی لبه پنجره می پرد بر روی سینک ظرفشویی و خودش را پر می کند و بر می گردد روی گاز می نشیند. و در حالی که تلاش می کند فندک را از روی دیوار بردارد، داد می زند مگر بهت نگفتم فندک را بگذار لبه گاز بی شرف!
آره، در تلاش بودم همین را بگویم اما یک لحظه این را تصور کردم که روزی چندین بار خودت را با زحمت پر کنی و بجوشانی، و دیگران بیایند تو را از تو تهی کنند چه حسی به آدم دست می دهد؟! به نظرت چه چیزهایی من را از من تهی می کنند؟
وقتی دست از حماقت بر می داری و در خود عمیق می شوی دوستت دارم! راستش من که نمی دانم چه چیزهایی تو را از تو تهی می کنند. اما یک چیز را خوب می دانم که از فردا کمی از چای را در کتری خواهی ریخت و شاید حتی چایی را در کتری دم بگذاری! درست گفتم یا نه؟ :)
نمی دانم. شاید کتابی باید درباره مصائب کتری ها بنویسم و فلسفه ای برای زندگی آنها بیابم.
آفرین فیلسوف می شوی حماقتت اصیل جلوه می کند.
شاید نباید حتی به خشمم از کتری فکر می کردم. من احساس می کنم این کتری که زوزه می کشد، رنج دارد. فرض کن واقعا هدفش پر و خالی شدن باشد. و هر بار نهایتا نصف کتری مصرف می شود و نصف دیگر سرد می شود. به نظرم من بیشتر شبیه این کتری هستم. و یا شاید همه انسان ها! نمی دانم.
فلسفه را بی خیال، ولی فرض کن کتری بدون لباس نشسته روی گاز، و زور می زند تا به جوش آید :))
فکر کنم کتری خانه مان را از امروز به بعد بیشتر دوست دارم.