
من تماشا کردن آدمها را دوست دارم. این علاقه از همان زمانی که توان تماشا داشته ام در من بوده است؛ اینکه گوشهای بنشینم و جریان زندگی و آدمهای جاری در این انسیاب را ببینم.
بنگرم که چگونه میخندند، اخم میکنند، غمگین میشوند، عاشق میشوند و چگونه مستغرقِ رودِ همیشهروانِ عمرند.
آدمها را میتوان در محیطهای گوناگون تماشا کرد، اما محیط محبوب من اتوبوس است؛ جایی که انسانها از مکانی به سوی مکانی دیگر جاری میشوند. در اتوبوسی شلوغ، هرکدام از آدمها حالوهوای منحصربهفرد خود را با خود حمل میکنند؛ برخی مسرور و مشعوفاند، برخی مغموم و محزون، برخی رنجیده و مرعوب و برخی عاشق و مفتون، و همه، به نوعی، در حالتی از پریشانی.
وجودم سرشار از لذت میشود وقتی به آنها مینگرم و سعی میکنم که بفهمم انسان، این موجود شکننده اما سخت، بلورین اما پولادین، چگونه در انبوه مصائب و ناملایمات قد علم میکند؛ چگونه همانگونه که برای استوار ماندن در تلاطم حرکت اتوبوس به میلهای چنگ میزند، در زندگی نیز به دستآویزی متزلزل اما روشن به نام «امید» متوسل میشود.
دوست دارم بدانم امید هرکدام از این موجودات معلق و پریشان، میان خوف و رجا، چیست؟ دلیل خنده در دهان و گریه در گلویشان چیست؟
شاید بهانهٔ کودکی گریان، آبنباتی کاراملی و کوچک باشد؛ با رنگی اشتهابرانگیز که لحظهای دیگر خواهد خورد. همان آبنباتی که بافت سختش آرامآرام در دهان نرم میشود و رودی از شیرینی را جاری میکند؛ طعم لذتی که پاداش صبری آمیخته با امید است.
شاید دستآویز مرد مضطربی که کنار میله، نزدیک درِ خروجی ایستاده، ترفیعی باشد که انتظارش را میکشد. شاید هم امید واقعیاش نه خودِ ترفیع، بلکه لحظهای باشد که سرانجام بفهمد تمام این انتظار و کوشش معنایی داشته است.
همین دستآویزها، همین روزنههای امید که نور از آنها سوسو میزند، هستند که آدمیزاد به آنها متوسل میشود و از دل تلاطمها و تاریکیهای زندگی استوار بیرون میآید.
من با این نورها آشنا هستم؛ و با ذرات درخشانشان مأنوسم. زیرا در دل من نیز انبوهی از ذرات پراکندهٔ امید برای زنده ماندن و زندگی کردن وجود دارد و درخشانترینِ آنها، امیدِ دیدن، شناختن و درک کردن آدمهاست.