قسمت اول: آخرین روز نور
هوا تاریک بود، اما نه اون تاریکی دلنشین یه شب معمولی. این تاریکی، یه جور سنگینی داشت، انگار خودِ آسمون هم از دیدن چیزی که روی زمین میگذشت، نفسش بند اومده بود. «کای» پلک زد. نور آبی نئونی رابط عصبیاش توی شبکه چشمش میلرزید. بیرون از پنجرهی آپارتمان کوچیک اش ، شهر «نِئو-ورجا» مثل یه قلب غولپیکر مصنوعی، با رگهای درخشان نور، میتپید. اما نور واقعی، نور خورشید، دیگه فقط یه خاطرهی دور بود؛ یه افسانه که مادربزرگش تعریف میکرد.
صدای خشدار اعلان عمومی توی فضا پیچید: «شهروندان گرامی، توجه فرمایید. ساعت اتصال اجباری به شبکهی 'سایهها' رأس ساعت ۲۱:۰۰ به وقت محلی خواهد بود. عدم اتصال، به منزلهی نقض قوانین 'شرکت' تلقی شده و جریمههای سنگینی در پی خواهد داشت.»
کای آهی کشید و از جا بلند شد. هنوز چند ساعت مونده بود. چند ساعت آخر آزادی نسبی. در یخچال کوچیکش رو باز کرد. فقط یه بستهی پروتئین سنتتیک بیمزه مونده بود. همون رو برداشت و شروع کرد به خوردن. طعمش مثل همیشه، مزخرف بود. ولی حداقل واقعی بود. برخلاف دنیای «سایهها» که این روزها بیشتر وقتش رو اونجا میگذروند.
«باید امشب یه سر به 'رِفلِکت' بزنم.» زیر لب گفت. «رِفلِکت» یه گوشهی مخفی و غیررسمی توی شبکهی سایهها بود؛ جایی که کسایی مثل کای، که هنوز یه ذره از واقعیت رو دوست داشتن، دور هم جمع میشدن. جایی که میشد حرف دل زد، بدون ترس از الگوریتمهای ردیاب شرکت.
ناگهان، یه پیغام رمزگذاری شده روی صفحهی نمایش مچبندش ظاهر شد. فرستنده: ناشناس. متن پیغام کوتاه بود: «اونا فهمیدن. مراقب باش. رنگ هفتم داره بیدار میشه.»
کای چشمهایش گرد شد. رنگ هفتم؟ این دیگه چه کوفتی بود؟ این پیغام، همان قدر که ترسناک بود، کنجکاویش هم کرد. چیزی اون بیرون، توی تاریکی شهر و توی عمق سایههای مجازی، در حال تغییر بود. و این تغییر، شاید کل این بازی مسخره رو عوض میکرد.
چیزی که این پیغام رو ترسناک تر میکرد، حس واقعی بودن خطر بود. انگار یه نفر از یه جای خیلی دور، یا شاید از خیلی نزدیک، کای رو زیر نظر داشت. "رنگ هفتم" چی میتونست باشه؟ و کی پشت این پیغام بود؟ آیا این فقط یه شوخی بیمورد بود، یا شروع یه ماجرای خطرناک؟
شما چی فکر میکنید رفقا؟ حدس شما چیه؟ نظراتتون رو برام بنویسید!
امیدوارم این ب عکس هم بسازیم، بهم بگو. 😊