
انگار همین دیروز بود.همان دیروزی که خوشحالی در وجودم موج میزد.همان دیروزی که با لبخندم روز خود را شروع می کردم.همان دیروزی که آسمان هم به من چشمک میزد.
از آن موقع فقط دو ماهه که گذشته اما من سال ها پیر شدم.صبح زود،لباس پوشیده از خانه بیرون رفتم.هر قدم را با چهره خسته بر می داشتم.با وجود شلوغی خیابان ها اما خلوتی بیشتر در چشم بود.
بعد قدم زدن طولانی،به پارک رفتم که کمی استراحت کنم.باورنکردنی بود که ماه پیش میتوانستم کل دنیا را پای پیاده بروم ولی الان توان ایستادن ندارم.
روی صندلی تکیه زدم.به آسمان خیره شدم.ابر ها به سرعت مسیر بی پایان را طی می کردند.شاید آن ها هم فکر می کنند که قرار است روزی برنده شوند.
یعنی نقاشی آسمان آنقدر بینقض است که حال بد من با آن قابل قیاس نیست.یعنی ابر بد چهره هم ظاهر خوبی دارد.یعنی روزی هست که ابر هم تمایلی به حرکت نباشد.آیا آن روز وجود دارد؟