
فرض کنید که یک روز را بدون فکر به پایان برسانید.یک روز را بداهه زندگی کنید.برای راستگویی آنقدر به فکر دروغ های زیاد نباشیم.اشتباهات خود را بدون فکر به نیرنگ،گردن بگریم.واقعا دنیا چه شکلی میشد؟
صبح زود از خواب بیدار شدم.با وجود خوابآلودگی،بی درنگ به سمت آشپزخانه رفتم تا دلی از غذا در بیارم.مربای توت فرنگی را از یخچال در آوردم تا در یک لقمه کل مربا را تمام کنم.فکر کنم دیگر لذتی از آن بالاتر نیست.
در حین خوردن صبحانه بودم که تلفن زنگ خورد.به گوشی نگاه کردم که دیدم مدیرعامل شرکت است که به گوشی زنگ می زند.با اینکه عصبی شدم که چرا مدیر عامل روز تعطیل زنگ می زند،با احترام گوشی را برداشتم:
- الو.سلام آقای مرادی.
+ سلام آقای احمدی.ببخشید که روز تعطیل مزاحم شدم.یک عرضی کوچکی داشتم.
- بفرمایید در خدمتم.
+ آقای احمدی می خواستم فردا یک ساعت بیشتر در شرکت بمانید و به کار ها رسیدگی کنید.کار ها زیاد شده است و به شما احتیاج داریم.ممنونم میشم که همکاری کنید.
(ای وای.یعنی الان باید بگم بله و فردا بیشتر بمونم.من به مامان قول دادم فردا در اسرع وقت به آنجا بروم.یک دروغی میگم تمام می شود این موضوع...یا نه..آهان فهمیدم چی کار کنم.)
- ببخشید آقای مرادی ولی نمی توانم قبول کنم.اگر زود تر اطلاع می دادید حتما همکاری می کردم اما من فردا باید به دیدن کسی بروم.فردا می توانیم در مورد این موضوع بیشتر صحبت کنیم.
+باشه آقای احمدی،فردا باهام صحبت می کنیم برای هفته دیگر بیشتر بمانید.پس دیگر مزاحم نمی شوم.خداحافظ.
شاید در فکرم دروغ خطور می کرد اما واقعیت را گفتم.حتی اگر باعث ناراحتی مدیرعامل میشد.من مادرم قول داده بودم و سر قولم هم ماندم.
شاید دنیا بدون دروغ قشنگ تر بود.حتی خودمان هم جذاب تر می شدیم.یعنی اگر به مدیرعامل دروغ میگفتم چه میشد؟