اگر من ناظر بودم....

حتی فکر کردن به این موضوع مبهم است.یعنی فقط برای یک روز هم که شده فقط نگاه کنم.برای یک روز هم شده بدون انجام کار،دنیا را تماشا کنم.آیا واقعا ارزش امتحان کردن را دارد؟

صبح زود جمعه،بدون کار یا ماموریتی از خانه بیرون رفتم.حتی برای بیرون رفتن،وسیله ی اضافی با خود نبردم.با ظاهر مرتب و لباس خوب فقط برای ناظر بودن بیرون رفتم.

قدم های کوچک اما پیوسته برمی داشتم.نگاه خود را تیز کردم که مبادا چیزی از دستم فرار نکند.به محیط تسلط کامل داشتم اما در لحظه ای پشیمان شدم.

مگر بقیه چه‌کار می کنند؟شاید سوالی باشد که در لحظه‌ای فهمیدم.شاید خیلی ها مثل من دوست دارند بفهمند ناظر بودن چیست و زود پشیمان شوند.شاید بعضی دوست دارند به آخرین مرحله برسند و زود به جایگاه اول برگردند.

فکر می کردم خیلی طول بکشد که دیگران را نگاه کنم و ببینم آن ها هم مثل من هستند.مثل من که دوست دارد کلی اتفاق را تجربه کنم و طوری رفتار کنم که از قبل می دانستم.یا شاید هم برای اتفاق ساده و تکراری،تدارک سنگین ببینند.

با این حال،این تجربه لحظه ای من از یک کار به‌ظاهر سخت اما تکراری بود.انگار خودم را در بقیه مردم می دیدم.با اعماق وجودم خواسته های آنها را متوجه می شدم و دوست داشتم با صدای بلند بگویم:(من هم تجربه کردم.)

شاید برای امروز کافی باشد چون من فهمیدم ناظر بودن چیست.ناظر یعنی......