
فکر کنم فقط آسمان به من بدهکار نیست.البته قصد بهانهجویی ندارم ولی من هم آرزو دارم.مثل هر کس دیگری از لوبیا،سحرآمیز بودن را انتظار دارم.
البته نامردی است که نگویم من هم به خودم و آسمان بدهکارم.مثل آن زمانی که ناراحت بودم،او با جانبخشی مرا دوباره متولد می کرد.با این حال،من هنوز انتظارات برطرف نشده بود.
گفتم شاید خودم را در دیگران پیدا کنم اگرچه که حتی نزدیک هم نبود.بعضی ها با تاکید زیادی دنبال پیروزی بودند، در عوض می باختند.بقیه هم فقط به خود فکر میکردند در حالی که خود را گم کردند.
روی هم رفته اگر من فرشته برآورده کردن آرزو بودم،چالش بزرگی را انجام می دادم.مثل مهربان ها صحبت های دیگران را روی دلم مینشاندم و آرزوی آنها را برایشان ارزانی می کردم.
شگفتا!عجب فکری است.با وجود ناتوانی خود در این موضوع حداقل تصورش زیبا است.شاید روزی برسد که فرشته آرزوها بشوم و بچه ها هر شب خواب من را ببینند.
خلاصه اینکه،من همچنان از آسمان آرزوهای خود را می خواهم.همچنان منتظر روز های رویایی خود می مانم.حتی برای کودکان از آسمانی سخن می گویم که آرزو برآورده می کند.
یعنی میشه آرزو های من هم فقط یک ستاره نباشد و واقعا حسش کنم؟