هیچوقت نتوانستم چیزی را که قرار بود از دست بدم نگه دارم. فقط قادر بودم چیزی را که دارم، قبل از اینکه از دست بدم، عاشقانه دوست داشته باشم.
تنهایی ام این نبود که کسانی را در اطراف نداشته باشم. این بود که نتوانستم چیزهایی را منتقل کنم که مهم میپندارم و عاشقانه دوستشان داشتم.تنها راه نجاتم خیال پردازی بود.
با کمک قه قهه هایم صدای فریاد های مغزم را لال کردم ، و گمراه و بی بال به دنبال راهی بودم که تماما مِه گرفته بود اطرافم را .. در تجسمات پرواز خودم سقوط کردم ؛ و ناگهان اشک هایم روح زخمی ام را ارضا کردند ! روزی فرا میرسد همه خواهند فهمید ، ذهنم را با اَره باز میکنند ، آن خون های لخته شده.. آن فضای تاریک گلوله های حرفهایشان! زخم های سرم و قلبم را میبینند؛
آن روز من نیستم ، آن روز دیگر من نیستم..
خدا رحمتش کند . یه شب همینجا با هم نشسته بودیم ، آنقدر مست بود نمیتوانست خودش را کنترل کند. یادم هست که برایم میگفت : از یک جایی به بعد مینشینی و برای خاطرات خوب گذشتهات گریه میکنی .
هیچوقت توقع این را نداشتم که این دنیا با ناز من برقصد، یا گرم در آغوش بگیرد..
فقط توقع داشتم که این قدر جگرم را نسوزاند! یا روزی،دیگر نوای سوزاندن آتشش کمتر کند.
دعوا، قهر ،ناراحتی و شکستن همیشه هستند و خواهند بود،ولی مشکل این بود که وقت نفس کشیدن برایم نمیدادند.
شعر زیبای نظامی گنجوی را به یاد آوردم
عاشق شدهام بر تو تدبیر چه فرمایی
از راه صلاح آیم یا از ره رسوایی؟
تا جان و دلم باشد من جان و دلت جویم
یا من به کنار افتم یا تو به کنار آیی
هرجا که تو را بینم، دست من و زلف تو
دانی که قلم نبود بر عاشق سودایی
در دوستیات شهری گشتند مرا دشمن
بر من که کند رحمت؟ گر هم تو نبخشایی
زینسان که منم بی تو دور از تو مبادا کس
نه دسترسی بر تو نه بی تو شکیبایی