من از بچگی به خوندن و نوشتن علاقه داشتم. این علاقه تا سنین بزرگسالی همراه من بود. نوشتن جزء لاینفک زندگی من و کتاب نشان دهندهی هویت من بود. همهی اینها درست و حقیقته. فقط قضیه اینه که الان نمیتونم بنویسم، و واقعیت اینه که همین که نمیتونم بخونم و بنویسم داره خیلی اذیتم میکنه. چیزی که برام سواله و دایم از خودم میپرسم اینه که چه اصراری دارم که بنویسم؟چرا باید ننوشتن انقدر باعث ناراحتی من باشد؟انسان در سنین نوجوانی و جوانی خیلی کارها انجام میده که بعدا ولشون میکنه. و اصلا هم ناراحت نمیشه. پس چرا من انقدر ناراحت،به هم ریخته و دچار عذاب وجدانم؟مگه قراره نوشتن با من چه کنه و منو به کجا برسونه که با ننوشتن ازش محروم میشم؟