وقتی هدف کارها توجه دیگران باشه: « چه تایید کنن، چه بی توجهی کنن، در هر دو صورت باختی » چرا؟
اگه جلب توجه موفق آمیز باشه و مدتی بسیار کوتاهی تاثیر بذاری روی بقیه و از این حس لذت ببری، بعد از یه بازهی بسیار کوتاه دوباره برمیگردی به حالت قبل. ولی یه نقطه ضعف بزرگ برای خودت درست کردی. اینکه اون لذت کوتاه مدت وابسته به دیگرانه.
اگه جلب توجه موفق آمیز نشه، که روحیات بهم میریزه که چرا تلاشت جواب نداد و یه سرخوردگی نسبتا کوتاه رو تجربه میکنی. که چرا دیگران توجه نکردن بهت.
حالت دوم که مشخصه چرا بده، هم وقت گذاشتی، هم انرژی گذاشتی، هم احتمالا کاری که که برای جلب توجه بقیه کردی، کاری نبوده که دلخواه خودت باشه و صرفا برای جلب توجه بقیه انجامش دادی.
ولی حالت اول هم پر از اشکاله. وابسته شدن به دیگران برای لذت کوتاه مدت. انجام دادن کارهایی که برای خودت شاید جذاب نیست، ولی حدس میزنی بقیه رو ممکنه تحت تاثیر بذاره. یعنی مجبور شدن به رفتارهایی که منشا شون درون خودت نیست. و این سو استفاده از یه نقطه ضعف درونی خودمون برای چند ثانیه حس لذت تحت-تاثیر-قراردادن. که در بلند مدت منجر به افسردگی میشه.
راه حل چیه؟
این بازی کلا باخته. چه ببری، باختی. چ ببازی، باختی.
پس بزن زیره میز.
یه منشا دیگه پیدا کن برای تایید طلبی. منشا دائمی. که رفتارهایی که لازم باشه انجام بدی تا تاییدت کنه، در جهت منافع خودت ( یا بشریت ) باشه.
اگه بخوام ادبیات عرفانی حرف بزنم، میگم، منبع جلب توجه رو بذار خدای بینهایت.
اگه بخوام دنیایی حرف بزنم، میگم منشا جلب توجه رو بذار خودت. ببین چه کاری دوست داری، انجام بده، تایید خودت رو بگیر. به جای بقیه. حداقل اینطوری مجبور نیستی کاری رو انجام بدی که دوست نداری تا جلب توجه کنی. ولی یه سری مشکلات ریزی هم داره که ممکنه فوقالعاده خودبین و خودشیفته و ایزوله و روانی بشی. حواست باشه مسیر بی خطری نیست.
به شخصه یه ترکیبی از خودم و خدا رو انتخاب کردم و خیلی راضی ام. یه سری کارا برای اون ( که خیلی کلا فانه دیل کردن باهاش ) یه سری کارا برای خودم. ولی هیچ کاری برای نگاه مردم و جلب توجهشون.
بعضی موقه ها میخوام یه تصمیم بگیرم و یکم حدس میزنم الوده به جلب توجه دیگرانه، چند ثانیه مکث میکنم، از خودم میپرسم: « این کارو برای چی/کیی دارم انجام میدم؟ » و اگه برای جلب توجه بقیه باشه یا نفع مستقیم برای خودم نداشته باشه، میگم:« گور بابای مردم و نگاهشون. »