ویرگول
ورودثبت نام
محمدرضا
محمدرضاPlaying the game of life
محمدرضا
محمدرضا
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

رفع محدودیت توان مغز


اگه بخوای تند بری، باید ترمزهای متناسب‌اش رو هم داشته باشی!

با دیدن ترمز یه ماشین میشه گفت، سرعت و شتابش در چه حده، تو چه کلاسی قرار داره.

لزومی نداره دقیق بخونی صفر تا صدش، حداکثر سرعتش چه قدره.

اگه سریع باشه، ترمز های خفنی هم لازم خواهد داشت. که نگه‌اش داره.

ترمز و سرعت-شتاب ماشین یه تعادلی دارن، نمیشه یکیش خیلی زیاد ، یکی خیلی کم.


ماشین اول حتی برند هم نداره، هیچ نشونه ای جز سایز چرخ و ترمز نداره، ولی با عکس پایین مقایسه کنید:

فقط با مقاسیه ترمزهاشون، کدوم سریع تر به نظر میاد؟


چه ربطی به عنوان مقاله داشت این؟

همین مفهوم توی انسان هم هست، هم تو ماهیچه ها هم در مغز و روان

اول ذهن رو میگم بعد، ماهیچه ها:


اگر به صورت یک بعدی در یک مبحث فکرکنیم، مطالعه کنیم، تحقیق کنیم، خلاصه جلو بریم، مثل اینه که تمام تمرکزمون روی سرعت یک ماشین بذاریم. اتفاق بدی نیست به خودیه خود، ولی روان ساختار خود حفاظتی داره، که متوجه میشه، داریم زیادی تند میریم :) و اینجا مغزت به درستی اجازه نمیده اینقدر تند بریم که نتونیم وایسیم، که بخوریم به دیوار، چون اولیت با زنده موندنه. حالا چه طوری این کار رو میکنه؟


میبینه توان ترمز فعلی چه قدره و بر اساس اون تصمیم میگیره که نذاره از یه حدی تند تر بریم، چون نمی تونه وایسیم -> که منجر به نابودی میشه. سیگنال میده به قسمت های مختلف که نذاره بیشتر از یه حدی سرعت بری. هورمون افسردگی ترشح میشه، حواستو پرت میکنه، خلاصه یه جوری مدیریت میکنه که نه سیخ بسوزه نه کباب. کاریش هم نمیشه کرد، در حوزه ی کنترل مستقیم ما نیست، مثل نفس کشیدن.


ولی ما میتونیم یه کاری بکنیم که سقف محدودیت بره بالاتر، به عبارتی ترمز خفن تری نصب کنیم، حالا اون سیستمی که میخواد محدود کنه توان موتور رو، کمتر محدود میکنه، سقف محدودیت رو بالاتر میبره، چون میبینه که ما ترمز خفن تری داریم، پس کمتر محدود میکنه، تا بتونیم سریع تر بریم.


این است اساس شکوفایی پتانسیل یک ماشین.


از اونجایی بسیاری از مردم حتی به اندازه ی توان ترمز فعلی شون هم از موتور مغزشون استفاده نمیکنن، مبحث عام پسندی نیست. ولی این مقاله برای افراد بسیار باهوشیه که عموما دپرس میشن، چون نمیتونن از محدودیت ترمزی فراتر برن، متوجه میشه که توانش خیلی بیشتر از سرعت فعلیه ولی نمیدونه چرا:


ترمز ات رو آپگرید کن! ولی چه طوری؟ شنیدن نظرات بقیه حول و حوش اون مبحث


افراد باهوش زیادی در دنیا هستند که دارن فیلدهای نزدیک، مشابه یا مخالف کار میکنن. و عموما هرکسی دید خودش رو داره و سبد دانشی که در طول عمرش جمع کرده متفاوته با هر کس، در نتیجه عموما نظرات فرق میکنه. بر مبنای تجریبات و دانش و غیره به نتیجه ای رسیدن که ممکنه درست یا غلط باشه. حالا اگر ما نظر طرف رو، که آدم باهوشی هست، در جهت مخالف ما کار کرده، زحمت کشیده، و به نتیجه رسیده، بدست بیاریم. مثل اینه یک دفعه تمام زوایایی که بهش نگاه نکرده بودیم برامون آشکار میشه و چی از این بهتر!

اگه منطقیه حرفشون خب ما هم دیگه گاز نمیدیم اینوری عملا نیازی هم به ترمز نداریم. یا اشکالات رو رفع میکنیم و دوباره نظر بقیه رو میگیریم، یا اینکه میفهیم اشتباه کردیم و بیخیال میشیم.

اگه منطقی نیست، نظرات مخالف رو هم شنیدیم و استفاده میکنیم از پوینت های درستشون و بهبود میدیم ساختار رو اگه لازم باشه، ولی، اما! اما! اینسری دیگه شما آخرین ترمز موجود در بازار رو نصب کردی رو ماشین!

دیگه محدودیتی از داخل نداریم، حالا اجازه میده بری و حد نهایت توان موتور تست کنی و یه چیز جدید کشف میکنی، نظریه جدیدی در میاد، فریمورک جدید ارائه میدی، ... خلاصه مبحثی که داری کار میکنی رو کلی به جلو هول میدی. تا دوباره به حد ترمز برسی ؛) حالا اینسری بقیه میان نظرات تورو میشنون، ترمزهاشون آپگرید میشه، دوباره از اول، هر کی میره یه وری، فیلد گسترش پیدا میکنه و الی آخر.

( توی پرانتز بگم، نظر بقیه منظورم نظر هر شخص عامی نیست، چون اکثریت جامعه توی یک عمق بسیار سطحی مسائل رو پیگیری و تحلیل میکنن، و عموما نظراتشون بازتاب رسانه ها و افراد دیگه اس که بیشتر برای شستشو مغزی و کنترل هست. حالا بعضا مردم عادی هم یه سری حرف درست تک و توک بین جملاتشون میگن، ولی همون وقت رو میشه روی حرف افرادی گذاشت که سبک زندگی علمی، دانشمندانه تری داشتند.

به عنوان مثال،‌ توی مسائل دینی میخوای بری جلو، برو صحبت های سم هریس رو گوش کن

توی جبهه ی راست میخوای فعالیت جدی کنی،‌برو حرفای تئوریسن های جناح چپ رو گوش کن،

میخوای در مورد آبجکت-اورینتد کتاب بنویسی، برو در مورد فانکشنال پروگرامینگ مطالعه کن،

...)


خیلی طولانی شد، میخواستم راجع به مکانیزیم ماهیچه هم بنویسم، ولی خیلی کوتاه عرض میکنم،

ماهیچه ها،‌ جفت-جفت هستند، و هر ماهیچه فقط در یک جهت منقبض میشه. برای منبسط شدن نیاز هست که یه ماهیچه ی ضدی داشته باشه که منقبض بشه تا اون ماهیچه‌ی منقبض شده رو منبسط کنه.

و قدرت هر جفت ماهیچه به اندازه توان ماهیچه ی ضدش هست، چون اگه یکی خیلی زورش زیاد باشه، اون ماهیچه بخواد حرکتش رو متوقف کنه، با دشواری مواجه میشه.

پس مغز ماهیچه ی قوی تر رو در حرکت های خاص الکتریکی محدود میکنه تا ماهیچه ی جفتش توان جلو داری از حرکت رو داشته باشه.

مثل مشت زدن، اگه خیلی مشت سریعی پرتاپ کنی ونتونی جلوش رو بگیری ممکنه به مفاصل آسیب برسه.

یکی از کارایی که برای تقویت مشت زدن میشه انجام داد، تقویت ماهیچه های متوقف کننده مشت هست، به خاطر همین با دمبل مشت میزنن.

اگه توضیح بیشتر لازم بود بفرمایید در کامنت، اضافه کنم ولی حدس میزنم کافی بوده باشه برای رسوندن مطلب.




هوشمغزتجربهحکمتترمز
۲
۰
محمدرضا
محمدرضا
Playing the game of life
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید