نامه اول
بینامِ عزیزم،
از آغازِ دستانِ بینامت،
بر بیابانِ عمرم سرگشته شدم
شبها تنها،
در خاموشیِ یک همایشِ غم غرق میشوم
تازهست این راهِ پایان، بلبلِ عاشقی از دست رفته
صدایِ نالهها و آهنگِ درد،
همراهِ من در سرزمینِ حیرت است
من را بپذیر در دستانِ عشق، پیوسته با تو میبینم
با زبانِ خاموشی، دلسوزانه غمت را میخوانم
در چشمانِ تو اشکی از غرور بریخته
و روحم را در برابرِ فراقت میخوابانم
عشق، چه قدر تلخ است در این طریقِ مجروح
مرگ، بهانهای شده برای شکستِ دلها
منتظرِ روزهای ناگفته و ناگذرا در خاطراتم
تا بشنوم صدایِ زندگی در سکوتِ بینامی
آخرین نفسِ عشق را به تو میبخشم
در پایانِ این داستانِ پرهیاهو
از همهی شبهای بیخوابیام، تازهِ صبحی برمیخیزد
و در آغوشِ تو، غرقِ خوابِ ابدی میشوم
همچنان که خاطرهها در چشمانِ من میمانند
تو با من هستی، همیشه در قلبم میچرخی
عاشقانه و غمگین، در این پایانِ عجیب و غریب
تو را در دستانِ عشق وصل میکنم
با عشقی که تازه بر من تمام شده
دلسوزانه جانم را بر تو مینهم
به یادمانِ فروغ، در غمِ این جدایی
ماجرایِ عاشقی را به پایان میبریم
[عزیز حسینی]