خونه ننه

اینبار که برگشتم تازه فهمیدم هیچی دیگه عین قدیم ها نیست ...

نه خونه ننه و نه حیاط و نه خود ننه ...

جای خالی جفت درخت های گردو تو حیاط قلبمو به درد میاورد ...

دیگه نه خبری از گردو های فراوون و سیاه شدن دست ها به خاطر پوست کندشون بود و نه برگ های زرد پاییزی شون که دوباره مثل بچگی ها روشون بپریم .

دیگه خبری از درخت انگور بزرگ حیاط که رو پایه های چوبی پخش شده بود و شاخه های ظریفش مثل ریسه از بالا تا پایین چین میخوردن نبود ...

کلبه انگوری که تابستون ها در عین ترس از پیدا شدن یه مار لا به لای انبوه برگ های درخت ؛ خوش طعم ترین انگور های جهان رو بهمون میداد ، دیگه هیچ اثری ازش نمونده بود جز یه ریشه خشک !

درخت انار کنار ایوون که باباجعفر با زیرانداز ضخیم قهوه ایش زیر سایه اش می نشست هم که خیلی وقت پیش همراه باباجعفر ترک مون کرد ..

حتی درخت بزرگ حیاط که تاپ بازی روش کلی از خاطرات بچگی مون رو ساخته بودهم بی روح شده بود

علف های هرز زرد گوشه کنار حیاط رو گرفته بودن

حتی خبری از گل های محمدی و باغچه سبزی ها هم نبود ...

در و دیوار خونه هم دیگه رنگ قدیم رو نداشتن ....

یعنی ننه وقت هایی که تنهایی به حیاط و خونه بی روح نگاه میکرد ، یاد قدیم ها هم میفتاد ؟

اون موقع ها که فرقی نداشت تابستون باشه یا زمستون ، بهار یا پاییز ، شب یا روز ...

خونه ننه همیشه شلوغ پلوغ و پر از ادم بود ...

اون موقع ها که صدای خنده نوه های قد و نیم قد کل حیاط رو پر میکرد و روی گاز اشپز خونه پر بود از غذاهای رنگارنگ ...

اون موقع ها که مرد های خانواده همیشه درحال ابداع یه پدیده جدید تو حیاط بودن که حیاط بیشتر جون بگیره و با صفا بشه ...

اون موقع ها که موقع خواب ، کل اتاق ها و حال پر میشد از رخت و خواب و حتی دورهم میخوابیدیم

اون موقع ها که حتی صبحونه خوردن اول صبحی هم میچسبید ...

نمیدونم چی شد که تموم شدن اون روزها ...

چی شد که دیگه هیچی عین قبل نشد ...

چی شد که دیگه جمع مون جمع نشد ...

چی شد که درخت های گردو خشک شدن ....

چی شدن که درخت انگور بی ثمر شد ...

چی شد که طناب تاپ مون پاره شد ...

چی شد که اون همه صدا ، خاموش شد ...

چی شد که هرکی رفت پی کار خودش ...

ننه موند تک و تنها تو اون خونه بزرگ و تنها سرگرمی روزش شد خیره شدن به موبایل که کسی بهش زنگ بزنه ....

شاید اگه من هوس شهر به سرم نمیزد و قید سمپاد رو میزدم ، ما نمیرفتیم شهر

خونه دایی هم شهر نمیرفت

پسرخاله هم فکر و خیال سمپاد رو نمیکرد و خونه خاله هم شهر نمیرفت

شاید اون موقع هنوز ، تو حیاط خونه ننه پر بود از صفا و صدای خنده ...

تنها دل خوشیم اینه که ننه هنوز پیش مونه و هنوزم با لبخند تو ایوون منتظر مونه .

پ ن 1 : این متن رو با گریه نوشتم ، نمیدونم چرا یهو احساساتی شدم اینقدر ...اثرات نصف شبه شاید

پ ن 2 : ما نمیذاریم ننه زیاد تنها بمونه و معمولا میاد شهر پیش خودمون و وقت هایی که هم خونه خودشه ، یه ساختمون حیاط شون مستاجر داره و اونا بهش سر میزنن .