کمی با تاخیر این نامه رو به اشتراک میزارم . امیدوارم که ثبات درونیم و علاقه زیاد برای محو شدنم اجازه دیدن این نامه توی 19 سالگی و از طریق ویرگول رو به من بده .
نوشته شده در 1405/01/01 به مناسبت تولد هجده سالگی .
سلام به فاطیمای 19 ساله ...
در اولین روزهای بزرگسالی درس های ارزشمندی کسب کرده ام . فاطیمای عزیزم ، زندگی همیشه آنجور که فکر میکنی پیش نمی رود . گاهی با رخ دادن اتفاقی چون جنگی که درحال حاضر بی پایان به نظر میرسد ، رخدادی که یک سال منتظرش بودی کنسل می شود .دردناک است . من هم هنوز با این ماجرا کنار نیامده ام اما تو باید آموخته باشی که با تغییرات و حوادث زندگی خوب کنار بیایی . اتفاق رخ داده را بپذیر و بدان که تو توانایی تغییر آن را نداری مثل هم اکنون که من نقشی در به پایان رساندن جنگ ندارم .بدان که تحت هر شرایطی ، خورشید فردا صبح دوباره طلوع میکند و عقربه ثانیه شمار بدون وقفه پیش می رود پس تو نیز باید جاری باشی و حتی برای لحظه ای درنگ نکنی که مبادا به نفرین مرداب گرفتار شوی .
رها کردن را بیاموز ، تو باید بتوانی از همه چیز و همه کس بگذری ، بدون اندوه ، بدون ترس و بدون نگرانی ...
وابستگی ، قلب را تکه تکه میکند پس وابسته هیچ کس و هیچ چیز نشو . زمانی که به خوبی رها کردن را بیاموزی ، وابستگی را نیز رها میکنی .
گاهی ممکن است دلتنگ خاطراتی شوی که دگر باز نمیگردند ، خاطراتی که حتی فکر نمیکردی برای اخرین بار درحال تجربه شان هستی اما به جای اندوه برای تکرار نشدن دوباره انها از اینکه زمانی را انقدر زیبا تجربه کردی سپاسگزار باش .
نمیدانم اکنون کجایی و چه میکنی ... ! یا حال دلت چگونه است ! و هنوز هم بی پروا لبخند میزنی یا نه ..!
تنها برایت دعا میکنم که شاد و سلامت باشی .
دوستدار تو ،خود هجده ساله ات .

پ ن : من هنوز باور نمیکنم که 18 سالم شدهههه خیلی عجیبه و عجیب تر اینکه یه روزی تولد 28 سالگی و 38 سالگی و 48 سالگیم رو میبینم !!!