هر شامگاه که می رسد ، غلیان افکار را به انضمام اسارت دل در هوای بیرون پنجره جمع میکند . تنها یک نگاه کافیست که خواسته یا ناخواسته قدم در آزمون این ایوار شوم بگذاری . اگر چشمانت به چشمانش افتاد ، بخند ! اگر تنهایی ، بخند ! اگر دل آزرده ای ، بخند ! اگر دردمندی بیشتر بخند ! به اندازه تمام زخم هایت بخند که اگر چنین نکنی در دام او می افتی از انجا که او تنها به دنبال بوی تنهایی می رود و اگر تنهایی ات را به او نشان دهی ، تورا بی درنگ به دنیای افکار مرده می برد و چه بسا بازگشتی درکار نباشد .
غروب که می شود ، پنجره ها را میبندم ، پرده ها را میکشم و اتاق را سیاه میکنم که مبادا ردی از تنهایی ام به بیرون از این اتاق نفوذ کند و به مشام ایوار برسد .
آن شب ایراد از عطر قوی تنهایی من بود یا پنجره نمی دانم هرچه بود موجب شدکه به دام ایوار بیفتم ...
مرا سخت در اغوش سردش میگیرد و درونم را به جوشش میاندازد
در گوشم زمزمه میکند :
آسمان زیر بال اوج تو بود ،
چون شد ای دل که خاکسار شدی ؟
سر به خورشید داشتی و ، دریغ ! دریغ !
زیر پای ستم غبار شدی ...
ترسم ای دلنشین دیرینه
سرگذشت توهم ز یاد رود !
آرزومند را غم جان نیست ..
آه که اگر آرزو به باد رود !
قهقه ای گوش خراش سر میکند و با صدایی دلهره اور ادامه میدهد ؛
سرگذشت تو پیش تر ها به یاد رفته است
اب رفته دگر باز نمیگردد
به آسمان بنگر ... کجاست خورشیدی که دم از آن میزنی ؟ کجاست ؟
کجاست نوری که از اشتیاقش نفس میکشی ... کجاست ؟
در دام ایوار که بیفتی هرچه او بگوید تسلیم می شوی
هرچه او بخواهد انجام می دهی
هرچه را که او بپذیرد ، می پذیری
ایوار با طلسم هایش تو را روی ناخن های بلند براقش می چرخاند و چه چرخش درد آوری ..
ایوار ادامه میدهد ...
نوبت توست تو بگو
شعر بگو
جمله بگو
کلمه بگو
از درونت بگو
زمزمه میکنم :
ناگهان پرسیدم از خود ، کیستی ؟
که بودی ؟ حال کیستی ؟
تو دگرگون شدی از خویش و دگر خود نیستی !
تو از آن همه بود به نابود رسیدی ...
کِی بود که از آن همه بود به هیچ رسیدی ؟
بنگر به خود ، تو دگر هیچ نداری !!!
گذشته است توهم ؟ یا حال است که عذاب است ؟
آینده که دور است و تو به شدت می هراسی ...
حال که نابود توهم شده و حال تو هم هیچ نداری ...
ایوار کار خود را خوب بلد است .. همینکه تورا در عمیق ترین قسمت اقیانوس افکار وجودت غرق کرد ؛ سکوت میکند .
تا خوب ببینی
فنا را خوب ببینی و بشنوی و ببویی
و بعد همینکه پگاه ارام ارام می اید ، او با شتاب می گریزد
با شتاب اما بی صدا
و تو را درآن اقیانوس تنها میگذارد
درحالیکه تو غرق در سکوت و سیاهی ای
پگاه مثل ایوار نیست که به زور بیاید
تو باید به زور بیاوری اش
و این درحالی است که تو در اتاقی سیاه در اقیانوس درونت غرق شده ای
آن شب اما ایوار قبل از رفتنش کمی پرده را کنار زده بود
گمان کنم دلش کمی رحم امده بود
شاید از هم ترس پگاه بود
نمیدانم
درنهایت پگاه امد
و نوای خوشش را در وجودم منعکس کرد :
برداشت اسمان را
چون کاسه ای کبود ،
و صبح سرخ را
لاجرعه سرکشید .
آنگاه
خورشید در تمام وجودش طلوع کرد ...
