در لایه های زیرین ذهنم ، رویایی هنوز نفس میکشد . رویایی که شوق برانگیخته شدن دارد ؛ با نگاهی با توجهی با فکری . با خود زمزمه میکنم : " آیا دوباره به او جان ببخشم ؟ " خوب میدانم که همه چیز دوباره مثل قبل میشود . دوباره مرا در خود غرق میکند دوباره مغزم را فرا میگیرد و افکارم را کنترل میکند ، دوباره در رگ هایم جاری می شود و بدن و روحم را مرکز فرمانروایی خود میکند و من فقط با نگاهی میتوانم او را به قدرت برسانم .
با شروع حکمرانی او ، این لذت های فانی که روزهایم را کمی صفا می بخشند ، زودتر از موعد به فنا می روند و لذت هایی کاذب که دست پرورده فرمانروای جدید اند ، جانشین آنها می شوند . دوباره با خود زمزمه میکنم : "باید به او پر و بال بدهم ؟"
قلبم ندایی میدهد : "با حکمران جدید بیعت کن که او از پیش تر ها پذیرفته شده ماست " حالا کم کم تمام وجودم خواستار او اند . زمزمه میکنم : " من ... من چه ؟ " قلبم ندا میدهد : اصلا "من" ی وجود ندارد . تو ، "من" را کشتی ! مدتها پیش .. فراموش کردی ؟ تو خود را "من" جا زدی ولی تو، "من" نیستی . هیچوقت نبودی ... حالا که ندایی از باقی مانده های تکه های شکسته"من" میاید ، باز میخواهی ان را نابود کنی ؟
منی که سه سال پیش دست به نابودی اش زدم دیگر هیچوقت بازنمیگردد اما آثار او باقی مانده اند . گویا زمزمه های مغزم هیچوقت مورد پذیرش روحم نبوده اند و این ناسازگاری هردو را رنجانده و زخمی کرده است .
از این پس قلبم سخن می گوید چرا که او که خود را "من" جا زده بود قدم در جاده اموات گذاشته است.
زمانی که روح و ذهن یکی شوند ، انسان به قدرت مطلق می رسد و به منبع آفرینش ازلی خود متصل میشود . آن گاه کافی است درخواست کند و جهان همه به تعظیم او در می آیند . زمانی که ذهن از بند و بار و افکار پوسیده مادی رها شود به روح در حبس مانده نزدیک تر می شود و با اتمام این اسارت ، انسان به آزادگی می رسد .
واین یک شروع دوباره است برای حکمرانی جدید ، برای دنیایی جدید ، برای بازگردانی و احیای "من" ی ویران شده .
پ ن : یه گروه چت توی بله توسط کارمای عزیز زده شده برای بچه های ویرگول . فضای دوستانه و خوبی داره . دوست داشتید عضو بشید .
@Karma_Mr این آیدی کارما توی بله است که میتونید بهش پیام بدید برای عضویت .
ble.ir/join/4wHZFUaw1c اینم لینک گروه .
