صادق بودم در دنیایی که بر پایه تزویر بنا شده بود و چه دردناک بود فهمیدن حقیقت اساس این هستی .
آینده خود را با کسانی بنا کرده بودم که وجودشان از دروغ بود .شناخت من از انها از حقیقت دروغین شان بود . تک تک کلمات و احساسات و نوا های خروجی از دهان و حتی تک تک نگاه هایشان از دروغ بود و من .... من ....چه صادقانه همه انها را باور کرده و پذیرفتم . چقدر صادقانه .. نه چقدر احمقانه به انها بها دادم ...
شروین در شعرش از جهان دیگر خدا میگفت که عشق در ان یک وجود جاودانه است من میخواهم از جهان دیگری بگویم که در آن صداقت ، مهمترین معیار آدمیت باشد ....
من فکر کنم جهان دیگری باشد
خدا بگو جهان دیگری داری
که بی شک صداقت در آن یک وجود بی همتاست
وگرنه من که خنده دار گول خوردم
مثل یک تخته سفید درون سطل رنگ مشکی
.
.
.
دل شکسته و غمگینم اما این حال هیچ گاه به معنای عقب نشینی و انزوا نیست ! و نه البته به معنای روی اوردن به تزویر ... بلکه به معنای بینش و نگرش جدیدیست که درها جدیدی از دنیا را به رویم می گشاید ...
من با صداقت به زندگی خود ادامه میدهم ام اینبار بدون شنیدن و دیدن دیگران . اینبار تنها با شنیدن ندای فکر خود و دیدن انعکاس خود .

پ ن : جدیدا حس میکنم توانایی نوشتن ازم گرفته شده ...