حیرون

یه جمله معروفی هست که میگه: دعوا مقدمه آشتیه. و بعد از دعوا اوضاع بهتر میشه. این یعنی چی. یعنی اینکه اگه مشکلی بین دو نفر هست، دعوا میتونه سرانجام بهتری رو نسبت دوستی همراه با نفرت داشته باشه.
این دقیقا اوضاع و احوال من تو این دو هفته و یک روز بود. یعنی از صبح دوشنبه یک مهر تا عصر سه شنبه شونزده مهر. بین کی و کی؟ بین خودم و خودم. خودم اول مسعود مددی، از حزب محافظه کار و خودم دوم، مسعود تئون، کسیه که میخواد این وضعیت گوه رو تغییر بده. خودمه اولی میگه: ای وای بر تو که تا یه سال و یازده ماهه دیگه وارد هیجده سالگی میشی و قراره وارد دنیای وحشتناک جامعه بشی. خودمه دومی میگه: من آمادم، بریم که دنیا رو تغییر بدیم. خودمه اولی میگه: راستی، تو اصن تا حالا بعد ساعت ۱۱ شب تنها بیرون بودی؟ خودمه دومی میگه: امتحانش میکنم. خودمه اولی میگه: اصن بلدی تو جمع حرف بزنی؟ خودمه دومی میگه: این که ترس نداره. خودمه اولی میگه: تا حالا تو زمستون بدون کاپشن بیرون بودی؟ خودمه دومی میگه: ژاکت میپوشم. خودمه اولی میگه: اگه مسخرت کردن چی؟ دومی میگه: به **** . خودمه اولی میگه: قرصاتو خوردی؟
و در همین نقطه بود که عینکمو به گوشه ای از اتاق پرتاب کردم و گریه کردم. ۱۶ شبه که دلیلی برای بیدار موندن ندارم و ۱۳ ساعت در شبانه روز میخوابم. گریه کردم. ۱۶ روزه که نخندیدم. گریه کردم. ۱۶ شبه که با صدای جیغ تو سرم و لرزش تو سینم از خواب میپرم. گریه کردم. ۱۶ روزه که گریه نکردم. با تمام وجود گریه کردم.
و بین تک تک مولکول های اشک هام غرق شدم. دست و پا زدم. دست و پا زدم. و به صلح رسیدم.
مظاهر یه حرف قشنگی میزنه که میگه: سخت نگیر. اگه شد فبهاالمراد ‌و اگه نشد: الله اعظم.
پ.ن: ممکنه به پاراگراف دوم بخندید. من خودم رو آدم شجاعی در مقابل شما جماعت ترسو میبینم که درباره ضعف هام تو فضای مجازی ای که همه توش در و داف و خدای جذابیت و گلوله استعداد نشون میدن، حرف میزنم.
پ.ن۲: هنوز تئون به مددی یا مددی به تئون پیروز نشده.
پ.ن۳: تا حالا فک کرده بودی گذشته، تقدیر و سرنوشت مارو میکشونه به دیوونه خونه؟!
#تئون_هستم
98.07.19