"اگر بهتون میگفتن فقط یک روز زندهاید، چیکار میکردید؟"
این سوال خیلی کلیشهایه که همه از هم میپرسن. سوال خیلی خوبیه، ولی انقدر گنگه که جوابشم معمولا گنگه. اگر به من باشه، سوال رو اینطور مطرح میکنم. اگر امروز آخرین روز عمرتون باشه، آیا خوب خواهید بود یا بد؟
شاید بپرسین که خب یعنی چی؟ معلومه که خوب خواهیم بود. ولی بیاید یه لحظه بهش فکر کنیم. در این روز آخر، هیچ مجازاتی معنا نداره. هیچ عاقبتی وجود نداره. لخت و عریان در مقابل خود واقعیمون میایستیم. اگر خشم نهفتهای، عقدهای، و یا خواستهی نامشروعی داشته باشیم، امروز وقتشه. مثل وقتی که تو خواب میفهمیم که خوابیم. به نظرم این بهترین سنجش برای اینه که ببینیم درونمون چی میگذره. اگر فردا و عاقبتی وجود نداشت، چطور رفتار میکردیم؟ دزدی و آزار و اذیت میکردیم، یا بیخیال، مثل یه روز دیگه، هیچ کاری نمیکردیم و بیهدف آخرین روزو میگذروندیم، یا سعی میکردیم بقیه و اطرافیان و خودمون رو خوشحال کنیم؟
اگر اولی، این خشم و کمبود از کجا میآد؟ چرا در راستای رفعش همین امروز که فردایی هست، از راه صحیح اقدام نمیکنیم؟ چرا نسبت به خودمون بی مسئولیتیم؟
اگر دومی، چرا بی تفاوتیم؟ چرا انقدر قدرت در خودمون نمیبینیم که بتونیم کار مثبتی برای خودمون اول، و بعد بقیه انجام بدیم؟
و اگر سومی، چقدر خوبه که هر روز کمی مثل اون آخرین روزمون باشیم. قطعا چون فردایی هست، نمیشه بی توجه به آینده به فکر خوشحال بودن امروز بود، ولی میشه ذرهای از امروز رو خرج کرد.
دوباره بیاید فکر کنیم، اگر امروز آخرین روز بود، اگر عاقبتی وجود نداشت، شهر چجوری میشد؟ پر از دزدی و تجاوز و دعوا، یا پر از کمک و مهربانی و کنار هم بودن؟ این جامعه ماییم. کاش دومی باشیم.