از تجربیات امسالم این بود اگه کسی گفت تنهام و نیاز دارم با کسی صحبت کنم به هیچ وجه داوطلب نشم، چون اولا اون آدم رو ندیدم و نمیشناسم، اینکه قراره چی پیش بیاد بماند.
شبیه تخممرغ شانسی بود و آدمی که ازش دراومد یه فرد با ظاهر نه چندان زیبا (طبق گفته خودش من که ندیدم) اعتماد به نفس بسیار پایین، و این اعتماد نداشتن و عدم شناخت خود باعث شد طرف اطرافیان منو به اصطلاح دیس کنه. اینجاس که با خودم گفتم عجب غلطی کردم؟ جاها عوض شد قرار بود اون حرف بزنه من رفتم زیر ذرهبین گذشتهام. و باعث لو شدن انرژیم شد.
نمیدونم چرا فک می کردم اگه مقداری از وقتمو به کسی اختصاص بدم که نیاز داره به همصحبتی کار خوبی کردم. ولی خب تو دنیای مجازی یه حداقلهایی هست و اگه شخصی یه طرفه داره عمل میکنه بهتره سادهترین ارتباط هم شکل نگیره.