یادم رفته بود بگم سال 402 یکی از تغییراتم این بود که نسبت به قبل با کسی بحث نکنم مثلا اگه با حرفم مخالفه شاید گفته باشم قبول ندارم ولی دیگه حرفمو ثابت نمیکنم. حالا ممکنه حرف منم اشتباه باشه ولی نسبت به تجربه خودم میدونم فلان راه رو رفتم جواب نگرفتم پس لزومی نداره به اون شخص توضیح بدم.
تو مسایل پیشنهاد رابطه خودم میدونم قرار نیست با فلان شخص به نتیجه برسم همون اول نه رو میگم. دلیلش برای خودمه هرچی بیشتر توضیح بدم بیشتر متهم میشم به حرفهای نادرست. این حرف رو قبول ندارم که میگن حالا نه نگو حالا یه بیرون برو شاید خوب باشه شاید فلان... بالاخره آدم طی سالیان سال یه تجربهای کسب کرده با یه گفتگوی غیرحضوری متوجه میشه چرا باید وقتمو تلف کنم؟