امیدوار بودم که بتونم بهت بگم که این، من رو یاد تو میندازه. که شش شب پیش بیهوا رفتم سراغش، بدون اینکه قبلا بادقت بهش گوش دادهباشم یا حتی ازش خوشم اومدهباشه. گوش دادم، شب اول چندین بار و شبهای متوالی تا الان. گوش دادم و اشک ریختم بدون اینکه دلیل واضحی داشته باشم. یاد تو افتادم و قلبم مچاله شد. همون لحظه خواستم بهت بگم که این، من رو یاد تو میندازه ولی نتونستم. شاید نخواستم. مطلقا چیزی نمیدونم. دلیل سرکوب رو نمیدونم. فاصله، غربت و تموم واقعیتهایی که وجود دارن من رو مجبور به فراموشی میکنن . چیزی که طبیعیه. باید از چیزهای غیرطبیعی دوری کنم مخصوصا وقتی که تو تفکیک احساساتی که دارم تجربشون میکنم عاجزم. بهترین کار اینه که این، تو سکوت شب، انقدر تکرار بشه تا بیحس بشم.