یا «چگونه سرانه مصرف خودسرانه داروهای آرامبخش را به حداقل برسانیم»
جشنواره موسیقی فجر دوباره در راه است و شما به عنوان یک علاقهمند به موسیقی فرش زیر پای خود را فروخته و چند بلیط ارزان را در بالکن طبقه سوم تالار وحدت خریدهاید تا از این رویداد مهم موسیقی کشور بهره کافی ببرید. بالاخره شب کنسرت فرا میرسد و هفتخوان پیدا کردن جای پارک در نزدیکی تالار وحدت، صف خرید آبزیپوی بیش از اندازه گران بوفه تالار وحدت و یکلنگهپا ایستادن تا زمان شروع کنسرت همه به خوبی و بدون حاشیه پیش میرود.
زنگ سالن به صدا در میآید و بعد از هجوم بخش عمده علاقهمندان به سمت دستشویی، در معیت باقیمانده جمعیت راهی سالن میگردید. پس از طی پلههای بسیار وارد بالکن مربوطه میشوید اما کسی را میبینید که محکم سر جای شما نشسته است. بعد از بیست و پنج بار چک کردن بلیت خود و مطمئن شدن از این که حق با شماست از فرد مذکور خواهش میکنید صندلی را به شما پس بدهد اما متوجه میشوید که زوج خوشبختی در خرید بلیت بدشانسی آورده و بینشان فاصله افتاده است. پس با روی خوش جای اندکی بهتر خود را واگذار کرده و پشت سر مردی با موهای آفرو و کلهای به قاعده یک توپ یوگا مینشینید و به سقف خیره میشوید.

صحنه تاریک میشود و نوازندگان در میان تشویق شل و از سر تکلیف حضار وارد صحنه میشوند. بعد از کوک کردن سازهایشان بالاخره جمعیت ساکت میشوند که ناگهان صدای هولناکی سالن را پر میکند ...

ظاهرا زوج خوشبخت، کودک بدبختی را به همراه خود به کنسرت آوردهاند که کودک نیز مشخصا از اولین مواجهه با هنر اعلای اجرای موسیقی چندان خوشحال نیست. بعد از جاخوردن نوازندگان و خنده عصبی حضار، مادر پستانک را در دهان کودک تعبیه میکند و اجرا شروع میشود.
به ناگاه از سمت چپ شما بوی نارنگی به هوا برمیخیزد. در همین حین شخص دیگری را میبینید که با آیپد پروی ۱۳ اینچی مشغول عکسبرداری با فلاش و کور کردن سایرین است. مامورین سالن نیز - مسلح به لیزرهای کشنده و دوربرد - خیلی جدی مشغول شکار روسریهای افتاده، فیلمبرداریهای غیرمجاز و اپیلاسیون تمرکز زائد شما به وسیله لیزر هستند.

اما این همه ماجرا نیست. در نزدیکی شما فردی در حال لذت بردن از لحظات پایانی عمرش بر اثر سرفههای چرکی ذاتالریه است. عکاسان محترم تا انتهای کنسرت لاینقطع شاتر میزنند. چند صندلی آن طرفتر تلفن همراه کسی زنگ میخورد و در کمال ناباوری مشغول مکالمهای طولانی میشود. حوصله برخی از موسیقی سر رفته و در حال چک کردن تلگرام و اینستاگرام با حداکثر نور صفحه نمایش هستند. عدهای به عنوان تشویق جیغ میزنند و انسان بانمکی از اول کنسرت یکبند اسم کوچک یکی از نوازندگان را در بین قطعات عربده میکشد. بهتر از همه کودک مورد علاقهتان نیز پستانکش را روی سر پایینیها تف کرده و بدون مزاحم مشغول گریه است.
چیزهایی که خواندید سرگذشت کمابیش تکرارشونده من در اغلب کنسرتها به عنوان یک علاقهمند پیگیر موسیقی است. سرگذشتی که باعث میشود نه فقط من بلکه خود افراد ذکر شده هم به اندازه کافی از موسیقی و اجرای موسیقی لذت نبرند. کنسرت یک تجربه جمعی و یک بدهبستان میان شنوندگان و گروه موسیقی است و حالت آرمانی آن زمانی حاصل میشود که شنوندگان و نوازندگان با هم به نوعی هماهنگی احساسی برسند. همان قدر که شنونده بیحوصله و نااهل باعث افت کیفیت اجرای نوازنده میشود، شنونده همراه و پر ذوق، نوازنده و به تبع آن خود را به وجد میآورد.
به باور من مشکل از آن جایی شروع میشود که مواجهه ما با اجرای موسیقی، در عروسیها و معدودی کنسرت پاپ خلاصه میشود و یاد نگرفتهایم در برخورد با انواع موسیقی جدی چه عکسالعملی باید نشان دهیم. هر نوع موسیقی و کنسرت آداب مخصوص به خود را دارد - مثل Olé گفتن شنوندگان حین یک کنسرت فلامنکو - که بهتر است قبل از حضور در سالن دربارهاش مطالعه کنید. آن چه در ادامه میآید توصیههایی عمومی برای جلوگیری از کشته شدن و احیانا لذت بردن بیشتر خودتان است.

و در پایان سعی کنید که از تجربه ایجاد شده لذت ببرید. رعایت هیچ کدام از آداب بالا مانع لذتبردنتان نخواهند شد. مگر در مورد موسیقی کلاسیک که خوب دندتان نرم. ناسلامتی آمدهاید کنسرت موسیقی کلاسیک. کماکان مثل ردیف اول عصاقورتداده بنشینید و در مواقع لزوم سرتان را تکان دهید!