
یه بازی دیگه از سری Plague Tale منتشر شد ولی اینبار با ژانری متفاوت، اما چرا؟ بدون اسپویل از دو نسخهی قبلی، فقط اینو بگم که تکرار اون گیمپلی به دلایل داستانی ممکن نبود و تنها چارهای که دیده میشد، پایان این سری برای همیشه بود اما استودیوی اَسوبو بیخیال قرن چهارده نشد و داستان دیگهای برامون تعریف کرد؛ از یک شخصیت فرعی سری ولی آیا این داستان هم ارزش شنیدن داره؟

وقتی اون داستان طاعون رو از دست میدی، چطور میخوای بازیای بسازی که دقیقا به همون سری اشاره کنه؟ حتی بدون شخصیتهای اصلی. جواب این سوال رو اسوبو با «غم» داده؛ غم. پررنگترین مشخصهی داستان سری، طاعون نیست بلکه غمه و این غم توی این عنوان هم بشدت حس میشه. داستانی پر از از دستدادنهای پیاپی و وسوسهی تسلیم شدن. میتونم بگم که داستان بازی چیزی کمتر از نسخههای قبلی نداره (البته که خودم Requiem رو به بقیه ترجیح میدم).

برخلاف نسخههای قبلی، خبری از مخفیکاری نیست بلکه مبارزههای تنبهتن در کنار گشتوگذار، اکتشاف و حل پازلها، گیمپلی بازی رو تشکیل میدن (راستش یه بخش دیگه هم تو گیمپلی وجود داره که راهی برای صحبت کردن دربارهش بدون اسپویل نمیبینم پس فعلا بیخیالش میشم).
نمیتونم اکتشاف رو از پازل جدا کنم چون به زیبایی بههمدیگه گره خوردن. پیدا کردن مسیر خودش یه پازله؛ برعکس بازیهایی که توش یه خط آبی رو توی مسیر کاملا خطی دنبال میکنین (تیکه به ولورین)، اینجا با نگاه کردن به نقاشیهای توی کتابتون، دنبال نشونههای آشنا توی محیط میگردین و مسیر رو پیدا میکنین. درسته که بازی خطیه اما لزوما فقط یه راه برای جلو رفتن وجود نداره و محیطها آزادی کافی برای گشتوگذار رو به بازیکن میدن. درکنار اینا، پازلهای Unchartedطوری وجود داره که برای من از خود پازلهای Uncharted جذابتر بودن. دلیلش میتونه آزادی عمل توی استفاده از ابزارها برای حل پازلها باشه.

میرسیم به مبارزه و وای که چقدر خوندن بعضی از نقدهای این بازی برام آزاردهنده بود. خیلیاشون به تکراری شدن مبارزه گیر دادن که این حرف خنده داره چون تعداد دفعاتی که درگیر مبارزه میشیم خیلی کمه. بعضی از چپترها حتی یک موقعیت مبارزه هم ندارن. این درحالیه که مدت هرکدوم ازین مبارزات بشدت کوتاهه. ازونجایی که مبارزه با ریسک بالا ساخته شده؛ به این معنی که کشتن دشمن خیلی راحت و سریعه اما کشتن خود بازیکن هم همون اندازه آسونه. خود مبارزه بهطور کلی کیفیت خوبی داره؛ هم از لحاظ بصری و هم از لحاظ مکانیکی پس بنظرم این حرفا مفته.
راجعبه اون بخشی از گیمپلی که توضیحش اسپویل داره، فقط بگم که خیلی خلاقانه و سرگرمکنندهست و حتی کمی ترسناک. یه چیزی بین مخفیکاری و پازله ولی دقیقا هیچکدوم نیست. این بخش از میانهی بازی معرفی میشه و کمکم هی عمیقتر و جذابتر میشه.
تمام این بخشهایی که گفتم عالی کنار همدیگه قرار گرفتن و کیفیت بازی یک لحظه هم افت نمیکنه. درکل فکر کن گیمپلی سابق رو بخاطر مسائل داستانی از دست دادی و یه جدیدشو طراحی میکنی و بازم عالیه. جالبه بدونین که همینا بازیهای Microsoft Flight Simulator رو میسازن واقعا چه ژانری ازین اسوبو برنمیاد؟

اینم یه نقطه قوت دیگه که تونسته از نسخههای قبلی به این بازی هم راه پیدا کنه. طراحی محیطها، شخصیتها و سلاحها همگی زیبان. درکنار موسیقیای که خیلی متفاوت و سلیقهایه اما برای من حداقل جذاب بود و مهمتر ازون به تم بازی خیلی میومد. اینجا بهتره که عکسها و فایل صوتی (اگه آپلود بشه) بهجای من صحبت کنن.

اگه سری Plague Tale رو بازی کردی و حالا به این عنوان رسیدی، شک نکن که باید بازیش کنی اما اگه نه، با این عنوان شروع نکن. درسته که بازی فرعیه اما آخرین سکانس بازی میتونه برات نسخههای قبلی رو اسپویل کنه و تجربهی اون دوتا حتی واجبتره.
اینم بگم که بازیای به این کیفیت وقتی نمرهی متای ۷۸ میگیره و حتی خوب هم نمیفروشه، هر بلایی که سر این صنعت بیاد طبیعیه.
