خاطراتی که مربوط به ده ماه پیش هستند انگار به ده سال پیش تعلق دارند. زمان عجیب نمیگذرد. سربازی مثل یک ورطه هولناک در زندگی ات ظاهر شده و شکل زندگی را برایت صد و هشتاد درجه تغییر میدهد.
در این مدت آدم نه به خودش تعلق دارد و نه به خانواده. میبیند همه در حال انجام فعالیت های مثبت هستند و او در حال درجا زدن است و صد ایده دارد که وقت ندارد پیاده شان کند. جیبش خالی ست و وقت و انرژی ندارد کار بکند و بنابراین از نیمی از خوشی های زندگی که در تمامی شان پول دخیل است دور می ماند.
دخترها تا میفهمند سربازی کنار میکشند. تو دیگر نه پولی داری خرجشان کنی و نه مثل سابق میتوانی وقت بذاری تا ببری شان کافه و ور دلشان بشینی تا به جفنگیاتشان گوش دهی.
پدر و مادر نیز در این دوره از هر دوره ای بیشتر از تو توقع دارند کار کنی و به آینده ات فکر کنی. دریغ از اینکه این بردگی دو ساله که گند میزند توی دو سال از طلایی ترین سالهای زندگی مان همان سرمایه و وقتی ست که داریم برای آینده ریدمانمان در این کشور فدا میکنیم.
از کسانی که شانشان به اندازه بی چیز ترین افراد هم نیست باید اطاعت کنی و جیک نزنی و حتی اگر بی دلیل سرت داد زدند فقط عذر بخواهی و امیدوار باشی قائله ای که راه انداخته اند ختم شود و خودت را کنترل کنی تا ناگهان دستت نپرد زیر گوش یکیشان.
کسی جز سرباز در حال خدمت یا خدمت کرده حالت را نمیفهمد و وقتی کسی که از این دو دسته نیست در مورد خدمت و زود گذشتن و سخت نگذشتن و ... اظهار نظر میکند، به سختی خودت را نگه میداری که از کوره در نرفته و سر و پایش را قهوه ای نکنی.
خلاصه که این سربازی بخش عجیب و مرموزی از زندگی ست و وقتی در حین انجامش باشی، خودکشی یک سرباز روی برجک کاملاً برایت عقلانی و منطقی به نظر میرسد. چرا که خودت هر شب قبل از خواب به این فکر میکنی که چقدر خوب میشود که فردا صبح سر از خواب برنداری و مجبور شوی که به آن مکانِ لعنتی برگردی.
