ویرگول
ورودثبت نام
امین علیزاده
امین علیزادهحرافیِ این ذهنِ بیش‌فعال.
امین علیزاده
امین علیزاده
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

ورطه هولناکی

خاطراتی که مربوط به ده ماه پیش هستند انگار به ده سال پیش تعلق دارند. زمان عجیب نمیگذرد. سربازی مثل یک ورطه هولناک در زندگی ات ظاهر شده و شکل زندگی را برایت صد و هشتاد درجه تغییر میدهد.

در این مدت آدم نه به خودش تعلق دارد و نه به خانواده. میبیند همه در حال انجام فعالیت های مثبت هستند و او در حال درجا زدن است و صد ایده دارد که وقت ندارد پیاده شان کند. جیبش خالی ست و وقت و انرژی ندارد کار بکند و بنابراین از نیمی از خوشی های زندگی که در تمامی شان پول دخیل است دور می ماند.

دخترها تا میفهمند سربازی کنار میکشند. تو دیگر نه پولی داری خرجشان کنی و نه مثل سابق میتوانی وقت بذاری تا ببری شان کافه و ور دلشان بشینی تا به جفنگیاتشان گوش دهی.

پدر و مادر نیز در این دوره از هر دوره ای بیشتر از تو توقع دارند کار کنی و به آینده ات فکر کنی. دریغ از اینکه این بردگی دو ساله که گند میزند توی دو سال از طلایی ترین سالهای زندگی مان همان سرمایه و وقتی ست که داریم برای آینده ریدمانمان در این کشور فدا میکنیم.

از کسانی که شانشان به اندازه بی چیز ترین افراد هم نیست باید اطاعت کنی و جیک نزنی و حتی اگر بی دلیل سرت داد زدند فقط عذر بخواهی و امیدوار باشی قائله ای که راه انداخته اند ختم شود و خودت را کنترل کنی تا ناگهان دستت نپرد زیر گوش یکیشان.

کسی جز سرباز در حال خدمت یا خدمت کرده حالت را نمیفهمد و وقتی کسی که از این دو دسته نیست در مورد خدمت و زود گذشتن و سخت نگذشتن و ... اظهار نظر میکند، به سختی خودت را نگه میداری که از کوره در نرفته و سر و پایش را قهوه ای نکنی.

خلاصه که این سربازی بخش عجیب و مرموزی از زندگی ست و وقتی در حین انجامش باشی، خودکشی یک سرباز روی برجک کاملاً برایت عقلانی و منطقی به نظر میرسد. چرا که خودت هر شب قبل از خواب به این فکر میکنی که چقدر خوب میشود که فردا صبح سر از خواب برنداری و مجبور شوی که به آن مکانِ لعنتی برگردی.


۲
۲
امین علیزاده
امین علیزاده
حرافیِ این ذهنِ بیش‌فعال.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید