خاکیِ خاکی بودیم. فرمانده گروهان دستور گرفته بود که حسابی رُسمان را بکشد و گفته بود تا میتوانیم روی زمین غلت بزنیم و تا توانسته بود خاکی مان کرده بود. خاک تا توی حلق و بینی مان رفته بود؛ جای تمیز در بدنمان نبود و تازه روزِ اول از سه روز شرایط سختمان بود. با علیرضا تورانی نشسته بودیم و با سرمای دلسترهایی که تازه خریده بودیم خودمان را خنک میکردیم. تا چشم کار میکرد سرباز بود که داشتند وول میخوردند. خیلی ها صف دستشویی بودند؛ خیلی ها قمقمه به دست صف آب، خیلی ها توی چادرها لش کرده بودند و...
دلستر را باز کردم و جرعه اولش را بالا رفتم و به خورشید خیره شدم که داشت کم زورتر و کم زورتر میشد که برود پایین و یک روز تمام شود. بدنم به قدری کوفته بود که فقط دلم میخواست یکی مثل دستمال مرا بچلاند. به علیرضا گفتم :
- حاجی چشماتو ببند و فرض کن تو اتوبوس نشستی، کیفت تو قسمتِ باره؛ باد کولر اتوبوس داره میزنه تو صورتت و چشماتو میبندی و لش میکنی. بعد میرسی به اون ساندویچی کثیف تو راهیه که نزدیکِ قُم ه. دو تا ازون ساندویچ کالباس کثافتاش میگیری با سس سفید و قرمز میزنی تو رگ. با نوشابه زرد. آخ نوشابه زرد. بعد میدونی که این آموزشیِ عن تموم شده. این دوره کثافت تموم شده و این ساک جمع کردن و رفتن دیگه برگشتی نداره.داری میری که بری. بری که تموم شه. بری که دوباره چشمتو تو خونه خودتون باز کنی، رو تختِ خودت، بغلِ سیستمِ خودت... بری گوشیتو بگیری تو دستت و اینستارو باز کنی و ول شی توش. تو بری مامانتو بغل کنی و باباتو ببوسی. من برم با مامانم ویدئوکال کنم و به پدرمم زنگ بزنم بگم حالم خوبه.
علیرضا با تعاریف من حال میکنه و میگه تو روحت پسر. هواییمون نکن. چیزی دیگه نمونده. یه بیست روز دیگه تمومه.
یادِ جمله قصارِ خیابانی افتادم که میگفت : هفت دقیقه توی فوتسال پونزده دقیقه ست. اونجام همین بود. بیست روز توش بیست سال بود.
