نهایت رشد

اصل تدریج، یکی از قوانین حاکم بر زندگی ما؛

که مصداقش همان رشد نهال است که آرام آرام و پله به پله، به درختی تنومند مبدل می‌گردد،

یا قطرات کوچک باران که در کنار هم دریاها را می‌سازند.

انسان هم در همین اصل قرار دارد و رشد‌ها با ثانیه‌های گذران، عمری می‌شوند و انسانی بزرگ را می‌سازند.

و انسان هم که بنده شتاب است و فقط نتایج را می‌خواهد؛ و اگر صبری نباشد و استقامت و استمراری در کار صورت نگیرد،

ناامیدی، ذهن و روح را اسیر خاک می‌کند و رشد را زمین‌گیر می‌نماید.

شاید یکی از نگرش‌های قدرتمند برای حرکت‌های بیشتر و استقامت در کار، آن باشد که حرکت، برای حرکت باشد و نه برای رسیدن و کسب نتایج،

چرا که مسیر رشد از فرای آسمان‌ها نیز عبور می‌نماید و به بی‌نهایتی که نهایت ندارد ختم می‌گردد.


قلمی از کامیار ارباب‌زی
با تفکری از جنس تمشک