
گاهی از حیرت، ذهن، مرا بر بدن جای میگذارد و لحظاتی میرود به آسمانها؛
حیرت از چه؟
از اتفاقات به ظاهر تصادفی و غیرقابل پیشبینی روزگار، که چه دقیق و بیحاشیه بر نقش خود مینشینند و وقایع را پیش میبرند.
راستش شامگاه بود که در هوای نه سرد و نه گرم زمستانی کوچههای شهر، از حیرت، اشک بر چشمانم حلقه زد و بغض گلویم را فِشُرده بود که چه زیبا و ظریف، به قصد اجارهی منزل اقدام کردم و بعد خانه خودش آمد! و وی بود که ما را یافت.
چگونه بگویم؟!
داستانها دارد.
اما اصل آن است که میتوان فهمید، هرچیز بر دست مقتدری و سروری سوار است که عشق از همه وجودش بر ما سرازیر گشته و او تکیهگاه همه است و فقط او، تمام حکایات را میداند.