همه می‌دانند که انسان یک موجود اجتماعی و جمع محور است و اصل زندگانی‌اش، محیط اطرافش است،
حال اگر محیط، درجه کیفی بالایی داشته باشد اثرات بسیار باکیفیت و مطلوبی را بر شخص نمایان می‌سازد و اگر هم بد باشد، جز ویرانی چیزی باقی نمی‌گذارد.
با آن که می‌گوییم انسان زاده محیط است و وابسته به آن،
باید از آن فاصله گرفت، چرا که انتخاب و تفکر را از انسان می‌رباید.
محیط نه تفکری برای ما می‌خواهد و نه انتخابی؛
اگر پریدند، ما نیز باید بپریم و اگر خندیدند ما هم باید بخندیم.
و شاید یکی از آسان‌ترین و راحت‌ترین راه‌های زیستن، پیروی از محیط باشد!
و همین است که شخصیتی در حال رشد، به استقلال فکری، و جدایی از محیط خود می‌رسد؛
محیطی که لحظه‌ای شاد است و شادی‌آور، و لحظه‌ای غمگین است و سرخورده.
نه باید با محیط بود و نه برای محیط، بلکه باید تفکرها و انتخاب‌ها برای خودمان باشد و تصمیمش از سوی ما باشد.
و باید نگرش‌ها و دیدگاه‌هایی متفاوت با محیط داشت که گاهی این جدایی، تنهایی به بار می‌آورد
اما اگر رشد می‌خواهیم باید تنهایی را بپذیریم!
و جالب است که غالباً محیط، حرف از راستی و درستی به میان نمی‌آورد.
قلمی از کامیار ارباب‌زی
با تفکری از جنس تمشک
