عشق عالم

مردم را دوست داشته باشیم.

دوست داشتن مردم هنر مردان بزرگ است؛

مرد بزرگ، آن کس که بی‌دریغ می‌بخشد و لبخند می‌زند؛

آن که اگر خراشی را بر کسی بیند اندوهگین می‌گردد و از بی‌تفاوتی‌ها گذر کرده.

این اشخاص افرادی هستند که بی‌وجودشان شاید نسل سازی ها و بقای شادی و امید حقیقی از میان مردم برداشته شود و آنچه که هست به ویرانی سوق پیدا کند.

و این چنین دوست داشتنی، نیت و هدفی پلید ندارد،

که اگر داشته باشد خود را خواهد سوزاند.

چرا که غایت این عشق از کسی بر دل بزرگان می‌نشیند که خالق تمام این جهان است که بزرگ و کوچک و عشق و نفرت را او آفریده.

و از عشقِ به معبود است که به عشقِ حقیقی مردم می‌توان رسید؛ آخر معبود عاشق مخلوق خود است و آنچه که او عاشق باشد، عشق بزرگان هم خواهد بود.

عاشقم بر همه عالم

که همه عالم از اوست

قلمی از کامیار ارباب‌زی
با تفکری از جنس تمشک